As (samolot)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
As
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ samolot szkolno-treningowy
Konstrukcja metalowa, wolnonośny dolnopłat w układzie klasycznym, podwozie chowane trójkołowe
Załoga 1 + 1
Dane techniczne
Napęd turboodrzutowy z dopalaczem Rolls Royce Viper
Moc 800 daN
Wymiary
Rozpiętość 10,30 m
Długość 9,60 m
Wysokość 3,60 m
Powierzchnia nośna 17,50 m²
Masa
Własna 2100 kg
Użyteczna 900 kg
Zapas paliwa 1271dm³
Osiągi
Prędkość maks. 693 km/h (z dopalaczem 837 km/h)
Prędkość przelotowa 550 km/h
Prędkość minimalna 125 km/h
Prędkość wznoszenia 13,1 m/s (z dopalaczem 22,3 m/s
Pułap 13000 m
Zasięg 1000 km (z dodatkowymi zbiornikami 1300)
Długotrwałość lotu 2h 15min.(z dodatkowymi zbiornikami 2h 51min.)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
działko 23mm(możliwość montowania dod.uzbrojenia pod skrzydłami)

AS – projekt dwumiejscowego samolotu szkolno-treningowego opracowany w Instytucie Lotnictwa w 1956 r. przez zespół konstruktorów w składzie: mgr inż. Tadeusz Chyliński, mgr inż.Jerzy Haraźny i mgr inż. Justyn Sandauer.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt Asa powstał jako konstrukcja konkurencyjna do projektu TS-11 Iskra i był oparty na tych samych warunkach taktyczno-technicznych określonych przez Dowództwo Wojsk Lotniczych. Inspiracją dla konstruktorów jeśli chodzi o sylwetkę jak i układ, był amerykański samolot szkolny Lockheed T-33 Shooting Star, używany nadal w wielu krajach świata. As w założeniach miał wykazywać się bardzo dobrą zwrotnością oraz wysokimi osiągami. Na przełomie 1957/58 r. projekt został przedstawiony komisji oceny, jednocześnie z projektem wstępnym TS-11 Iskra. Do dalszej realizacji wybrano projekt zespołu Tadeusza Sołtyka TS-11 Iskra.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Dwumiejscowy całkowicie metalowy dolnopłat jednosilnikowy z napędem odrzutowym. Kadłub półskorupowy. Chwyty powietrza symetrycznie umieszczone po obu stronach kadłuba, wylot spalin pod usterzeniem ogonowym. Przestronna bogato oszklona kabina wysunięta do przodu, miała zapewniać doskonałą widoczność oraz duży stopień wygody dla instruktora i ucznia. Skrzydła dwudźwigarowe. Pod skrzydłami uniwersalne zamki do podwieszania dodatkowego wyposażenia. Usterzenie klasyczne, z rogową kompensacją aerodynamiczną. Na sterze kierunku oraz na prawej połówce steru wysokości umieszczone klapki wyważające. Podwozie trójpodporowe, główne, chowane w kierunku do kadłuba, jednogoleniowe. Przednie podwozie z wahaczem chowane w kierunku do tyłu.

Napęd[edytuj | edytuj kod]

Do napędu przewidziano angielski silnik Rolls-Royce Viper o ciągu 800 daN umieszczony w tylnej części kadłuba a w dalszej perspektywie projektowany w Instytucie Lotnictwa silnik turboodrzutowy z dopalaczem o max. ciągu statycznym 7,64÷7,84kN (780÷800kG), z dopalaczem 9,80kN (1000kG). Samolot miał posiadać 3 zbiorniki paliwa umieszczone w kadłubie o pojemności 625dm³ oraz 4 w skrzydłach 330dm³. Dodatkowo pod końcami skrzydeł można było zawiesić dwa zbiorniki kroplowe, każdy o pojemności 158dm³. Tak więc całkowity zapas paliwa wynosił 1271dm³.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Samolot miał być uzbrojony w działko kal. 23mm umieszczone z lewej strony w przodzie kadłuba a pojemnik z amunicją po prawej stronie. Dodatkowe uzbrojenie można było podwiesić na zamkach podskrzydłowych.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Lockheed T-33 Shooting Star

As miał być wyposażony w radiostacje UKF RSI-U3, automatyczny radiokompas ARK-5, radiowysokościomierz RW-2, sygnalizator przelotu MRP-48P, odległościową busole żyromagnetyczną DGMK-3, telefon pokładowy SPU-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Morgała, Polskie samoloty wojskowe 1945-1980, wydawnictwo MON 1981

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]