Instytut Lotnictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Instytut Lotnictwa
Budynki Instytutu Lotnictwa
Budynki Instytutu Lotnictwa
Data założenia 1 sierpnia 1926
Typ instytutu badawczy
Zakres działalności lotnictwo, kosmonautyka
Państwo  Polska
Adres al. Krakowska 110/114
02-256 Warszawa
Dyrektor dr hab. inż. Witold Wiśniowski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Instytut Lotnictwa
Instytut Lotnictwa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Lotnictwa
Instytut Lotnictwa
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Instytut Lotnictwa
Instytut Lotnictwa
Ziemia 52°10′45,9″N 20°56′54,5″E/52,179417 20,948472
Strona internetowa

Instytut Lotnictwa – polska, państwowa jednostka badawczo-rozwojowa istniejąca od 1926 roku z siedzibą w Warszawie.

Działalność placówki skupia się na świadczeniu usług projektowych, inżynierskich i badawczych w zakresie lotnictwa i kosmonautyki. Instytut prowadzi współpracę międzynarodową z krajami Unii Europejskiej i transatlantycką w zakresie (przede wszystkim z firmą General Electric w ramach Engineering Design Center): silników lotniczych, ekologii, aerodynamiki, konstrukcji lotniczych i badań materiałowych. Instytut Lotnictwa współpracuje także z Boeingiem, Airbusem i Pratt & Whitney oraz prowadzi badania dla innych sektorów gospodarki[1].

Historia[edytuj]

Przed II wojną światową[edytuj]

Historia Instytutu Lotnictwa sięga początków niepodległości Polski, ale oficjalną datą rozpoczęcia działalności Instytutu jest 1 sierpnia 1926 roku. W początkowej fazie swojego funkcjonowania Instytut działał jako Instytut Badań Technicznych Lotnictwa. Nazwa ta przetrwała do początku II wojny światowej. Profil działalności w latach 1926-1939 skupiał się przede wszystkim na badaniu i certyfikowaniu samolotów. Wszystkie polskie przedwojenne samoloty wojskowe były badane i certyfikowane w Instytucie. W okresie przed wybuchem II wojny światowej w Instytucie badano samoloty PZL P.11, PZL.23 Karaś, PZL.37 Łoś, PZL.38 Wilk, PZL.44 Wicher oraz samoloty RWD. Instytut wydawał zeszyty naukowe, które zawierały tłumaczenia fachowej, zagranicznej literatury lotniczej, metody obliczeń aerodynamicznych i wskazówki i przepisy dotyczące budowy sprzętu lotniczego.

W latach wojny Instytut przerwał swoją działalność, ale kadra pozostała w ścisłym związku z lotnictwem, podejmując pracę w renomowanych placówkach zagranicznych, szczególnie w Anglii, a także opracowując strategie reaktywacji ośrodka po wojnie.

Po II wojnie światowej[edytuj]

W 1945 roku powołany został Instytut Techniczny Lotnictwa, który ulokowano w ocalałych budynkach na warszawskim Okęciu. W 1948 roku Instytut zmienił nazwę na Główny Instytut Lotnictwa, a 1952 roku nadano mu nazwę, którą posługuje się do dziś - Instytut Lotnictwa. Okres powojenny, to czas, w którym kadra naukowo-badawcza i konstruktorska zajmowała się głównie projektowaniem i wytwarzaniem licencyjnych dwupłatowców Po-2 oraz samolotu myśliwskiego MiG-15.

W początkowej fazie swojej powojennej działalności w Instytucie opracowywano silniki pulsacyjne i strumieniowe. W początkowym okresie swojego funkcjonowania działalność Instytutu skupiała się nad badaniem sprzętu pozyskanego z ZSRR, wprowadzanego do licencyjnej produkcji w kraju. Obok tych prac, prowadzono również badania nad konstrukcjami rodzimej myśli technicznej. W 1946 roku nad samolotem LWD Szpak, rok później pierwszy szybowiec IS-1 Sęp, po którym były SZD-6 Nietoperz, SZD-8 Jaskółka, SZD-9 Bocian, SZD-19 Zefir, SZD-24 Foka. W Instytucie Tadeusz Sołtyk zaprojektował samoloty PZL TS-8 Bies i pierwszy polski samolot odrzutowy TS-11 Iskra, do której silnik również został zaprojektowany w pracowniach Instytutu. Inżynierowie Instytutu zaprojektowali również pierwsze rodzime konstrukcje śmigłowców: BŻ-1 GIL, BŻ-4 Żuk i JK-1 Trzmiel. W Instytucie prowadzono również prace związane z agrolotnictwem, w 1972 roku zaprojektowano i zbudowano latające laboratorium Lala-1. Był to mocno zmodyfikowany samolot An-2, na którym badano technologie użyte później przy budowie samolotu PZL M-15 (Belphegor).

Oprócz konstrukcji samolotowych placówka zaczęła się specjalizować w projektowaniu i badaniach obiektów latających, takich jak rakiety i cele latające, m.in. opracowano projekt rakiety meteorologicznej Meteor 1. Kolejne lata działalności Instytutu, to przede wszystkim praca nad programem stworzenia samolotu szkolno-bojowego dla wojska, czego efektem był projekt samolotu I-22 Iryda. W instytucie zaprojektowano też czteromiejscowy, kompozytowy samolotu osobowy I-23 Manager, dwumiejscowy samolot szkolny I-25 As, dwumiejscowy śmigłowiec szkolno-patrolowy IS-2 oraz poduszkowiec patrolowo-ratunkowy PRP-560 Ranger.

Struktura[edytuj]

Instytut Lotnictwa dzieli się na pięć głównych pionów merytorycznych:

  • Centrum Nowych Technologii (CNT) − realizuje duże projekty innowacyjne wspólnie z partnerami Unii Europejskiej. Specjalizuje się w dwóch obszarach: lotnictwo lekkie oraz kosmonautyka[2].
  • Centrum Badań Materiałów i Konstrukcji (CBMK) − zajmuje się badaniami materiałów i struktur wysoko obciążonych mechanicznie i cieplnie[3].
  • Centrum Technologii Kompozytowych (CKT) - jego misją jest świadczenie usług badawczych w zakresie materiałów kompozytowych oraz dostarczanie nowych technologii wytwarzania dla przemysłu lotniczego[4].
  • Centrum Technologii Kosmicznych (CTK) - zajemuje się prowadzeniem badań naukowych w zakresie technologii kosmicznych dla potrzeb ich implementacji przez przedsiębiorców w układzie krajowym oraz międzynarodowym[5].
  • Engineering Desing Center (EDC) − współpracuje w ramach partnerstwa strategicznego z firmą General Electric. Specjalizuje się w ekspertyzach i pracach badawczo-rozwojowych w zakresie lotniczych silników odrzutowych oraz dziedzin pokrewnych[6].

Działalność[edytuj]

Edukacyjna[edytuj]

Era Inżyniera
Instytut Lotnictwa wraz z kilkudziesięcioma partnerami uruchomił w 2008 roku ogólnopolski program skierowany do prawie 3 milionów młodzieży ze szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz ich rodziców i nauczycieli przedmiotów ścisłych. Program ten został objęty patronatem ministrów: gospodarki, nauki i szkolnictwa wyższego oraz edukacji narodowej.
Program ma na celu popularyzację i podniesienie prestiżu zawodu inżyniera, co ma doprowadzić do zwiększenia liczby osób świadomie wybierających studia inżynierskie. Jego zadaniem jest także zachęcenie do nauki przedmiotów ścisłych. W tym celu tworzona jest ogólnopolska sieć partnerska, w skład której wchodzą uczelnie techniczne, przedsiębiorstwa innowacyjne, instytucje naukowe, szkoły, stowarzyszenia i wydawnictwa[7].
Stypendium im. Justyny Moniuszko
W 2010 roku Instytut Lotnictwa i firma General Electric stworzyły stypendium naukowe im. Justyny Moniuszko, która zginęła w katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, przeznaczone dla najlepszych studentów Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej[8].

Konferencje i publikacje[edytuj]

Instytut organizuje od 1975 roku serię międzynarodowych konferencji naukowych − KONES − dotyczących zespołów napędowych oraz środków transportu. Instytut wydaje też związane z konferencjami KONES czasopismo naukowe Journal of KONES[9].

Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa wydają artykuły oraz książki inżynierów lotniczych i pracowników Instytutu Lotnictwa oraz autorów zatrudnionych w innych, związanych z lotnictwem instytucjach i organizacjach. Wydawnictwa publikują cztery typy wydawnictw:

  • Serię "Biblioteka Naukowa Instytutu Lotnictwa" − książki z zakresu nauki o lotnictwie i pokrewnych dziedzinach, głównie monografie.
  • Kwartalnik "Prace Instytutu Lotnictwa − Transactions of the Institute of Aviation" − artykuły o głównych pracach i projektach Instytutu Lotnictwa, pracach statutowych, badaniach sponsorowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, własne materiały konferencyjne i materiały zaproszonych gości, materiały z sympozjów i inne komunikaty w językach polskim i angielskim a także prace habilitacyjne pracowników Instytutu Lotnictwa.
  • "Journal of Polish-American Science and Technology" − czasopismo naukowe dotyczące problemów z zakresu przedsiębiorczości, szans i wyzwań jakie stawia polsko-amerykańska współpraca, a także zagadnienia z zakresu energetyki, technologii kosmicznych i telekomunikacji, inżynierii biomedycznej, ochrony zdrowia oraz ochrony środowiska.
  • "Biblioteka Historyczna" − publikacje dotyczące rozwoju techniki polskiej i światowej, wkładu polskich inżynierów w rozwój lotnictwa, rozwoju myśli naukowej i badań[10].

Biblioteka Instytutu Lotnictwa[edytuj]

Biblioteka Naukowo-Techniczna Instytutu Lotnictwa powstała w 1926 roku. Pełni ona rolę centralnej biblioteki lotniczej w Polsce. Księgozbiór jej liczy około 80 000 woluminów książek i około 70 tytułów czasopism krajowych i zagranicznych. W zbiorach znajduje się ponadto około 5500 mikrofilmów z prac i publikacji naukowych oraz firmowe materiały reklamowe. Biblioteka posiada również zbiory lotnicze przekazane z zagranicy, takie jak księgozbiór Czesława Zbierańskiego a także zbiór prac dyplomowych, doktorskich i habilitacyjnych wykonanych w Instytucie[11].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  1. Instytut Lotnictwa-historia i teraźniejszość, "Lotnictwo", nr 3 (1992), s. 8-11, ISSN 364215.
  2. 80 Lat Instytutu Lotnictwa, Jerzy Grzegorzewski, Tadeusz Królikiewicz, Warszawa 2006

Linki zewnętrzne[edytuj]