Asfalteny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Asfalteny – składniki organiczne asfaltów, występujące również w ropie naftowej i wielu innych bituminach, twarde, barwy czarnej lub czarnobrunatnej, nierozpuszczalne w niskocząsteczkowych alkanach, rozpuszczalne w toluenie oraz dwusiarczku i (przynajmniej częściowo) czterochlorku węgla. Są nietopliwe, a powyżej 300 °C się rozkładają (z wytworzeniem koksu i gazu).

Asfalteny są związkami wielopierścieniowymi, w znacznej części aromatycznymi z wieloma skondensowanymi pierścieniami, o dużych masach cząsteczkowych (zwykle od 400 do 1500[a]). Obok węgla i wodoru zawierają tlen, azot (około 1%) i siarkę (kilka procent); charakterystyczna jest obecność (nawet kilka procent) żelaza, niklu, wanadu.

Termin ten został wprowadzony przez francuskiego chemika Jeana Baptiste'a Boussingaulta, w roku 1837.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Niektóre źródła podają, że masy te sięgają 100 000, lecz takie masy należy raczej przypisać agregatom (fizycznym) cząsteczek asfaltenów, a nie samym cząsteczkom.