Asfalteny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Asfalteny – składniki organiczne asfaltów, występujące też w ropie naftowej i wielu innych bitumach. Twarde, barwy czarnej lub czarnobrunatnej, nierozpuszczalne w niskocząsteczkowych alkanach, rozpuszczalne w toluenie i w disiarczku i (przynajmniej częściowo) tetrachlorku węgla. Są nietopliwe, a powyżej 300°C rozkładają się (z wydzieleniem koksu i gazu).

Chemicznie są mieszaninami związków wielopierścieniowych, w znacznej części aromatycznych (o wielu skondensowanych pierścieniach) o wysokich masach cząsteczkowych średnio w granicach 400-1500[1]; obok węgla i wodoru zwierają tlen, azot (rzędu 1%) i siarkę (kilka %); charakterystyczna jest obecność (nawet do kilku %) takich metali jak Fe, Ni, V.

Termin wprowadzony przez francuskiego chemika Boussingaulta (1837).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. niektóre źródła podają, że masy te sięgają 100 000, lecz takie masy należy raczej przypisać agregatom (fizycznym) molekuł asfaltenów, a nie samym molekułom