Asta Nielsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Asta Nielsen
Asta Nielsen
Data i miejsce urodzenia 11 września 1881
Kopenhaga  Dania
Data i miejsce śmierci 24 maja 1972
Kopenhaga  Dania

Asta Nielsen (ur. 11 września 1881 w Kopenhadze, zm. 24 maja 1972 w Kopenhadze), duńska aktorka filmowa, gwiazda filmu niemego.

Życiorys[edytuj]

Asta Nielsen dorastała w Danii i Szwecji. Jej matka była praczką, ojciec kowalem. Zmarł, gdy Asta miała 14 lat. Już jako dziecko miała styczność z teatrem. Od 1902 roku była zatrudniona już na stałe w Kopenhadze. Jej pierwszy film, Afgrunden (Przepaść), poskutkował dla niej i dla reżysera Urbana Gada kontraktem w Niemczech na produkcję filmów. Początkowo występowała wyłącznie w filmach reżyserii jej ówczesnego męża, Urbana Gada. Najczęściej grała kobiety konfliktowe, których zachowanie nie odpowiadało zbytnio społecznym konwencjom, tak jak np. w Der fremde Vogel (1911) und Die arme Jenny (1912). Nielsen miała również talent do ról komicznych. Dowodem tego był sukces filmu Engelein (1914) przyczynił się do nakręcenia następnej części.

W roku 1916 powróciła do Danii i przyjechała ponownie do Niemczech dopiero po I wojnie światowej. Od tamtego czasu występowała głównie w ekranizacjach powieści i dramatów. W latach 1920-1922 sama nakręciła trzy filmy. Jeden z nich był ekranizacją Hamleta Shakespeare’a, w której gra księcia Danii.

Asta Nielsen wielką gwiazdą filmu niemego, uważa się również, że była to pierwsza gwiazda w historii kina, która była kobietą. Asta Nielsen nigdy nie pozostawała wierna wyłącznie jednej roli: Grała zarówno załamane, cierpiące kobiety, jak i upadłe; zarówno tancerki, jak i zwykłe pracownice. Jej mowa ciała zawsze była subtelna i delikatna, ale i jednocześnie bardzo wymowna.

Gdy pojawiły się filmy dźwiękowe, jej gwiazda przygasła. Wystąpiła tylko w jednym filmie Unmögliche Liebe. Jednak nie przyniosło to jej korzyści: choć miała bardzo przyjemny głos, straciła na znaczeniu jej słynna gra min. Od tego czasu odrzucała propozycje wystąpienia w filmach. Oddała się teatrowi, a w 1946 roku wydała własną autobiografię Die schweigende Muse (Milcząca muza). W 1963 roku została wyróżniona za długoletnią i wybitną działalność w niemieckim filmie.

We wrześniu 2010 roku została upamiętniona na Alei Gwiazd w Berlinie.

Wybrana filmografia[edytuj]

  • Przepaść (1910)
  • Czarne marzenie (1911)
  • Otello (1911)
  • Przed bramą więzienną (1911)
  • Tancerki baletu (1911)
  • Dziewczyna ludu (1912)
  • Aniołek (1914)
  • Rausch (1919)
  • Hamlet (1921)
  • Panna Julia (1912)
  • Hedda Gabler (1924)
  • Zatracona ulica (1925)
  • Tragedia dziewczyny ulicznej (1927)
  • Niemożliwa miłość (1932)

Linki zewnętrzne[edytuj]