Aulos (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwa drewniane aulosy, ok. 500 r. p.n.e., Muzeum Brytyjskie.
Młodzieniec grający na aulosie. Malowidło na kubku, ok. 460-450 p.n.e., Luwr.
Kobieta grająca na podwójnym aulosie. Malowidło etruskie na kubku z nekropolii Vulci. ok. 490 p.n.e.
Satyr grający na pojedynczym aulosie. Rzeźba rzymska z Italii, I-II w n.e., Luwr.

Aulos (stgr. αὐλός) – rodzaj instrumentu muzycznego, jednego z najpopularniejszych w starożytnej Grecji; stanowiły go jedna lub dwie niezależne, cylindryczne piszczałki wyposażone w podwójny stroik. Na aulosie podwójnym grano unisono, przy czym wysokość stroju piszczałek minimalnie się różniła, co nadawało instrumentowi szczególną barwę.

Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające aulos pochodzą z XIV wieku p.n.e. z sarkofagu na Krecie.

Muzyka aulosu towarzyszyła obrzędom kultu Dionizosa. Dźwięk aulosu był ostry i przenikliwy. Każda piszczałka składała się z pięciu części: dwuczęściowego korpusu, dwóch baryłek, ustnika i stroika. Przy grze zakładano na usta skórzaną taśmę – phorbea, która opasywała policzki. Stosowano ją – jak się przypuszcza – by wywrzeć nacisk na wargi i dzięki temu wydobyć głośniejszy dźwięk, a także aby zapobiec wydymaniu się policzków. Przepaski używali tylko mężczyźni grający na otwartych przestrzeniach, a kobiety grające tylko w zamkniętych pomieszczeniach podczas sympozjonów jej nie używały.

Aulos ma sześć otworów palcowych. By zwiększyć jego możliwości, słynny muzyk z Teb Pronomos dodał mu pierścienie obrotowe. Instrumenty wykonywane były z trzciny, czasem z drewna lub kości.

Aulos był instrumentem, na którym zazwyczaj grały greckie prostytutki.