Aulos (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Muzyk, grający na aulosie

Aulos (stgr. αὐλός) – rodzaj instrumentu muzycznego, jednego z najpopularniejszych w starożytnej Grecji; stanowiły go dwie niezależne, cylindryczne piszczałki wyposażone w podwójny stroik; grano na nich unisono, przy czym były one rozstrojone o mikrotony.

Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające aulos pochodzą z XIV wieku p.n.e. z sarkofagu na Krecie.

Muzyka aulosu towarzyszyła obrzędom kultu Dionizosa. Dźwięk aulosu był ostry i przenikliwy. Każda piszczałka składała się z pięciu części: dwuczęściowego korpusu, dwóch baryłek, ustnika i stroika. Przy grze zakładano na usta skórzaną taśmę – phorbea, która opasywała policzki. Stosowano ją – jak się przypuszcza – by wywrzeć nacisk na wargi i dzięki temu wydobyć głośniejszy dźwięk, a także aby zapobiec wydymaniu się policzków. Przepaski używali tylko mężczyźni grający na otwartych przestrzeniach, a kobiety grające tylko w zamkniętych pomieszczeniach podczas sympozjonów nie używały tej przepaski.

Aulos ma sześć otworów palcowych. By zwiększyć jego możliwości, słynny muzyk z Teb Pronomos dodał mu pierścienie obrotowe. Instrumenty wykonywane były z trzciny, czasem z drewna lub kości.

Aulos był instrumentem, na którym zazwyczaj grały greckie prostytutki.

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło aulos w Wikisłowniku