Aulos (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwa drewniane aulosy, ok. 500 r. p.n.e., Muzeum Brytyjskie.

Aulos (stgr. αὐλός) – rodzaj instrumentu muzycznego, jednego z najpopularniejszych w starożytnej Grecji; stanowiły go jedna lub dwie niezależne, cylindryczne piszczałki wyposażone w podwójny stroik. Na aulosie podwójnym grano unisono, przy czym wysokość stroju piszczałek minimalnie się różniła, co nadawało instrumentowi szczególną barwę[1].

Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające aulos pochodzą z XIV wieku p.n.e. z sarkofagu na Krecie.

Muzyka aulosu towarzyszyła obrzędom kultu Dionizosa. Dźwięk aulosu był ostry i przenikliwy. Każda piszczałka składała się z pięciu części: dwuczęściowego korpusu, dwóch baryłek, ustnika i stroika. Przy grze zakładano na usta skórzaną taśmę – phorbea, która opasywała policzki. Stosowano ją – jak się przypuszcza – by wywrzeć nacisk na wargi i dzięki temu wydobyć głośniejszy dźwięk, a także aby zapobiec wydymaniu się policzków. Przepaski używali tylko mężczyźni grający na otwartych przestrzeniach, a kobiety grające tylko w zamkniętych pomieszczeniach podczas sympozjonów jej nie używały.

Aulos ma sześć otworów palcowych. By zwiększyć jego możliwości, słynny muzyk z Teb Pronomos dodał mu pierścienie obrotowe. Instrumenty wykonywane były z trzciny, czasem z drewna lub kości[1].

Aulos był instrumentem, na którym zazwyczaj grały greckie prostytutki.

Galeria[edytuj]


Przypisy

  1. a b The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. A. Oxford University Press, 2004-01-00. ISBN 9780195170672.