Aurobindo Ghose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aurobindo Ghose
rahmenlos

Aurobindo Ghose lub Aurobindo Ghosh, Śri Aurobindo ( dewanagari श्री अरविन्द ; bengali অরবিন্দ ঘোষ]; tamil அரவிந்தர ; pol. Aurobindo Ghosz, ur. 15 sierpnia 1872 w Bengalu, zm. 5 grudnia 1950 w Pondicherry) – indyjski filozof, prozaik, poeta, krytyk literacki, tłumacz i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem bengalskiego lekarza. Od wczesnej młodości był kształcony w Wielkiej Brytanii. W latach 1879-1893 studiował w Cambridge. Podczas pobytu w Anglii zainteresował się filozofią i religijną tradycją indyjską. Po powrocie do Indii zgłębiał tradycje swego kraju. Przez kilkanaście lat był nauczycielem języka angielskiego i dyrektorem Edukacji Publicznej Księstwa Barody. Następnie pracował w Bengalu.

Przekonany, że Indie wraz z niepodległością odzyskają swą prawdziwą tożsamość, stał się skrajnym nacjonalistą praktykującym jednocześnie jogę. W latach 19051910, zaangażowany w politykę, przewodniczył ruchowi nacjonalistycznemu. W 1909 r. osiadł w Puttuczczeri (wówczas Pondicherry należące do Francji), aby poświęcić się spisywaniu swego dzieła.

Żoną jego była Mrinalini, przedwcześnie zmarła w 1918 roku w wyniku epidemii grypy[1].

Droga duchowa[edytuj | edytuj kod]

W 1910 roku wycofał się ostatecznie z życia politycznego Bengalu i rozpoczął poszukiwania uniwersalnego systemu religijnego. Lele, guru z Maharasztry, wprowadził go w praktykę kultu bogini Kali.

W 1909 r. osiadł w Puttuczczeri (Pondicherry), w którym założył aśram. Mieszkał w nim wraz ze swoją francuską towarzyszką, Madame Richard, która stała się "Matką" aśramu, i ze swoimi uczniami. W 1926 wycofał się z publicznej aktywności aśramu, wybierając całkowite odosobnienie, (publicznie pokazywał się tylko raz w roku). Kierownictwo nad aśramem przejęła Madame Richard (zm. 1975), tworząc "ośrodek uniwersytecki", a potem "Miasto Brzasku", Auroville, dokąd ze wszystkich krajów napływali uczniowie.

Nauczanie[edytuj | edytuj kod]

Bardzo przywiązany do niedualistycznej myśli indyjskiej, Śri Aurobindo próbował pogodzić racjonalizm z mistycyzmem, zachodnią naukę ze wschodnią mądrością. Dla Aurobindo Bóg, jednocześnie transcendentny i immanentny, ukazuje się człowiekowi przede wszystkim jako Świadomość kosmiczna, przejawiająca się w czasie i przestrzeni. Ponieważ świat jest wynikiem kosmicznej gry, będącej uwikłaniem Ducha w materię, człowiek, dzięki swym niewykorzystanym jeszcze możliwościom (szczególnie zdolności zwanej przez niego supramentalną), które możemy uzyskać praktykując rozmaite odmiany jogi, musi przywrócić w sobie i na ziemi "życie boskie". Warunkiem jest wyrzeczenie się wszelkich egoistycznych pragnień. Ta świadoma przemiana powinna doprowadzić do pojawienia się człowieka nowego typu, prawdziwego "nadczłowieka"[2].

Rok 1972 UNESCO ogłosiło Rokiem Aurobindo.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Śri Aurobindo jest autorem licznych książek. Napisał również komentarz do Bhagawadgity (1962), do trzech upaniszad (1949) i do Heraklita. Pisał po angielsku i w języku bengali.

Poezja[edytuj | edytuj kod]

  • Meditations of Mandavya (1913)
  • Savitri (1950 – 1951)

Publikacje krytycznoliterackie[edytuj | edytuj kod]

  • Bankim Chandra Chatterjee (1893 – 1894)
  • The Age of Kalidasa (1902)
  • The Future Poetry (pośmiertnie, 1954)
  • The Foundation of Indian Culture

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • The Life Divine (1939 – 1940, 4 tomy)
  • The Synthesis of Yoga (pośmiertnie, 1955)
  • The Ideal Human Cycle (1919, wydanie poprawione 1950)

W języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Aurobindo: Światło na drodze jogi. Tłum. Wanda Dynowska. Sosnowiec: Wyd. Trickster, 1995.

Sławni uczniowie[edytuj | edytuj kod]

  • Mira Richard – pochodząca z Francji następczyni mistrza;
  • Śri Chinmoy – prawie dwadzieścia lat spędził w Puducherry (od 1944);
  • Matka Meera – jako Kamala Reddy spędziła młodzieńcze lata w aśramie w Puducherry;
  • Suddhananda Bharati (1897-1937) – przebywał 23 lata w aśramie[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mrinalini: Sri Aurobindo's Forgotten Wife by Dr. Kavita Sharma, „Boloji” [dostęp 2016-12-28].
  2. Jacques Brosse, Mistrzowie duchowi: leksykon, 2000.
  3. Vadakaymadam Krishnier Subramanian: 101 Mystics of India. Wyd. 1. New Delhi: Abhinav Publications, 2006, s. 215. ddc 291.422 092 21. ISBN 81-7017-445-7. (ang.)