Batakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tradycyjny dom Bataków Toba
Tradycyjny dom Bataków
Porhalaan - magiczny kalendarz batacki
Tunggal panaluan - laska batackiego szamana

Batakowie, Batacy - zbiorcze określenie spokrewnionych ludów zamieszkujących północno-zachodnią część Sumatry ( Wyżyna Batak ) w Indonezji. Posługują się językami batackimi z grupy indonezyjskiej malajsko-polinezyjskiej rodziny językowej oraz własnym pismem pochodzenia indyjskiego. Liczą ogółem około 6 mln[1] i dzielą się na ok. sześć grup etnicznych. Największą z tych grup stanowi Toba Batak. Inne plemiona to Angkola (Batak), Dairi (lub Pakpak), Karo Batak, Simalungun Batak oraz Mandailing Batak. Przynależność Alas Kluet, klasyfikowanych niekiedy jako Batakowie jest dyskusyjna. Toba Batak, Karo Batak, Simalungun Batak oraz Dairi są chrześcijanami, natomiast pozostałe grupy wyznają głównie islam.

Nazwa Batak prawdopodobnie pochodzi od pejoratywnego określenia pogańskich plemion górskich, używanego przez muzułmańskich mieszkańców wybrzeży. Podobna nazwa istnieje na Filipinach na określenie tamtejszych, nie spokrewnionych górskich plemion, zaś jeden z ludów górskich zamieszkujących Malezję nazywany jest mianem Batek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki na temat ludu pochodzą od angielskiego podróżnika i orientalisty Williama Marsdena, który nazwał opisywane obszary jako królestwo kanibalistycznego ludu.

W II i III wieku n.e. Batakowie byli pod wpływem hinduizmu, pojawiła się sztuka złotnictwa, wprowadzono pług. Na przestrzeni wieków rozwinął się system rodów patriarchalnych skupionych w wysokich domach drewnianych o oryginalnej architekturze.

W XIX wieku Batakowie byli pod wpływami chrześcijaństwa i islamu. Obecnie ponad 60 % populacji są muzułmanami a pozostała część protestantami, głównie za sprawą misjonarza luterańskiego Ludwiga Nommensena.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Batakowie głównie uprawiają ryż, w górach uprawiają kukurydzę i warzywa oraz trudnią się hodowlą, tkactwem, obróbką drewna i złotnictwem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Indonesia's Population: Ethnicity and Religion in a Changing Political Landscape. Institute of Southeast Asian Studies. 2003. ISBN 981-230-212-3.