Indonezyjczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa grup etnicznych Indonezji

Indonezyjczycy – ludność Republiki Indonezji, dzieląca się na szereg grup etnicznych i językowych.

Na terenie Indonezji występuje ok. 300 autochtonicznych grup etnicznych[1], należą do nich m.in.: Jawajczycy, Sundajczycy, Malajowie, Bugijczycy, Batakowie, Bandżarowie, Madurowie, Makasarczycy[2]. Większa część Indonezyjczyków wywodzi się z ludów austronezyjskich, które prawdopodobnie wyemigrowały z obszaru dzisiejszego Tajwanu. Wschodnią część kraju, tj. zachodnią Nową Gwineę, a po części także wyspy Moluki i prowincję Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, zamieszkują ludy melanezyjskie[3][4]. W szerszym ujęciu do Indonezyjczyków zalicza się także ludność napływową: Chińczyków, Arabów, Indusów, Europejczyków[2].

Współcześnie główną religią Indonezyjczyków jest islam[2]. 7% ludności deklaruje się jako protestanci, 2,9% stanowią katolicy, 1,7% hindusi, 0,9% pozostali (w tym buddyści i konfucjanie) i 0,4% bez religii[5]. Indonezyjczycy posługują się ok. 700 językami, w kraju szeroko rozprzestrzenione są języki austronezyjskie[6], przy czym we wschodnich regionach kraju występują języki spoza tej rodziny, zwane papuaskimi[6].

Populacja Indonezji wynosi 275 mln[7], z czego 95% to ludność autochtoniczna[8]. Blisko 80% ludności żyje w zachodniej części kraju[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. An Overview of Indonesia, Living in Indonesia: A Site for Expatriates [zarchiwizowane z adresu 2017-11-14] (ang.).
  2. a b c Indonezyjczycy, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-05-05] [zarchiwizowane z adresu].
  3. Iwona Ryniak-Olszanka, Wyzwania dla ochrony praw ludności rdzennej w Papui Zachodniej, „Gdańskie Studia Azji Wschodniej”, 2019 (Zeszyt 16), 2020, s. 179, DOI10.4467/23538724GS.19.024.11869, ISSN 2353-8724.
  4. Jean Gelman Taylor, Indonesia: peoples and histories, New Haven: Yale University Press, 2003, s. 5–7, ISBN 978-0-300-12808-6, OCLC 192072152 (ang.).
  5. Indonesia – The World Factbook (ang.). www.cia.gov. [dostęp 2021-01-31].
  6. a b John Hajek, On the Edge of the Pacific: Indonesia and East Timor, [w:] Denis Cunningham, D.E. Ingram, Kenneth Sumbuk (red.), Language Diversity in the Pacific: Endangerment and Survival, Multilingual Matters, 2006, s. 121, ISBN 978-1-85359-867-8 (ang.).
  7. Indonesia Population (2021) - Worldometer, www.worldometers.info [dostęp 2021-12-17] (ang.).
  8. Pribumi, Encyclopedia of Modern Asia [dostęp 2020-05-05] [zarchiwizowane z adresu 2007-07-11] (ang.).
  9. Tadjoeddin Mohammad Zulfan, Routine violence in the island of Java, Indonesia: Neo-malthusian and social justice perspectives, Anis Chowdhury, Syed Mansoob Murshed, 2010 (ang.).