Bełty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy herbu szlacheckiego. Zobacz też: znaczenia słowa bełt.
POL COA Bełty.svg

Bełty (Bełcz, Bolc) - polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu czerwonym bełt na dwóch bełtach na opak w krzyż skośny. Klejnot: pięć piór strusich. Herb ma pochodzenie niemieckie, przeniesiony do Polski z Moraw [1], po unii na Litwie, rozprzestrzenił się w kilku formach.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Zapis z 1412 roku[2].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Belt, Bełt, Bełtowicz (Bałtowicz, Bołtowicz, Bułtowicz), Benedyktowicz, Beneszko, Beniszenko, Berends, Bergayło, Bergielewicz, Bergielski, Chcianowski, Chmurowski, Chochoński, Chochorowski, Choroszewski, Chorowski, Cirisser, Grambiewski, Granatowicz, Graniewski, Januszowski, Kierdej, Kolenda, Kolendowski, Kolędowski, Kuderewski, Kuderowski, Łata, Pelicki, Połonicki, Potarczycki, Potarzyński, Potorzycki, Poźniak, Pożarycki, Pożaryski, Pożniak, Późniak, Radziwanowski, Radziwonowski, Radziwoński, Rembowski, Skoropadski, Skoropadzki, Sniechowski, Stadnicki, Stradecki, Strzelnicki, Symonolewicz, Śmichowski, Śmiechowski, Śniechowski, Uciański, Wolszleger, Zwierkowski. [3]

Przypisy

  1. "Bełty symbol odwagi Herb przybył z Moraw w IX wieku za Ziemowita." Bogusław Jerzy Zajączkowski. Armoriał, czyli, Poczet herbów, zbroji, klejnotów zacnych polskich rodów. 2005. str.39; "pochodzenia niemieckiego". Zbigniew Leszczyc. Herby szlachty polskiej. 1993, str. 23
  2. Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004. ISBN 83-7391-166-9.
  3. Herb Bełty i herbowni. Herby szlachty białoruskiej (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]