Wolszlegier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Wolszlegier

Wolszlegier (Wollschlaeger, Wollschläger, Bełty odmienny) – kaszubski herb szlachecki pochodzenia niemieckiego. Według Przemysława Pragerta odmiana herbu Bełty.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W czerwonym dwie strzały srebrne na opak w krzyż skośny, na nich takaż strzała.

Klejnot: nad hełmem w koronie skrzydło orle czerwone, przeszyte strzałą.

Labry czerwone, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wymieniany wyłącznie przez herbarze niemieckojęzyczne: Nowego Siebmachera, Pommersches Wappenbuch Ledebura i Der polnische Adel Emiliana Szeligi-Żernickiego.

Rodzina Wolszlegier[edytuj]

Rodzina pochodząca z Niemiec, osiadła w XVI wieku na polskim Pomorzu w powiecie człuchowskim. W roku 1570 wymienionych jest czterech Wolszlegierów, współwłaścicieli wsi Płonica (Platendynk). W wieku kolejnym rodzina posiadała jeszcze Ciecholewy, Cołdanki, Czosnowo, Szenfeld, Jaromierz i Zawada. W wieku XVII występują jako właściciele dodatkowo Zamartego, Słupów, Silna, Racławków, Tuchółki i działów we wsiach Gockowo i Przechlewo. W wieku XIX występują jeszcze jako właściciele wsi Belno, Gołuszyce, Laskowice, Łowin i Chraplewo, Ciężkowo i Iwno w pow. nakielskim. Rodzina mimo niemieckich korzeni czuła się Polakami, pełniła funkcje publiczne w pomorskiem. Rodzina wylegitymowała się w Królestwie Polskim: w 1845 Karol Marcin Wolszlegier i w 1855 Piotr Wolszlegier, syn Marcina, kapitana Wojska Polskiego (jednak bez podania herbu).

Herbowni[edytuj]

Wolszlegier (Wollenschlaeger, Wollschlager, Wollschläger, Wollszleger, Wolszleger).

Heraldyka polska zna tę rodzinę, ale przypisuje jej herb Bełty bez żadnych odmian[2].

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 528. ISBN 978-83-60597-10-1.

Bibliografia[edytuj]