Bekasik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bekasik
Lymnocryptes minimus[1]
(Brünnich, 1764)
Bekasik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Parvordo Scolopacida
Nadrodzina Scolopacoidea
Rodzina bekasowate
Podrodzina słonki
Plemię Scolopacini
Rodzaj Lymnocryptes[2]
Kaup, 1829
Gatunek bekasik
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Lymnocryptes minimus

Bekasik[4], bekas mały (Lymnocryptes minimus) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Zamieszkuje pas od północno-wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego po wschodnią Syberię. Izolowane populacje w Szwecji, północno-wschodniej Polsce, w północnej Białorusi i krajach bałtyckich. Zimuje od Wysp Brytyjskich poprzez zachodnią Europę oraz basen Morza Śródziemnego i Afrykę Północną oraz w pasie od Azji Mniejszej przez Lewant, Kaukaz, Irak i Iran po Indie, południowe Chiny i Indochiny.

W Polsce przestał się gnieździć w XIX wieku, potem wprawdzie powrócił w 1977, jednak nadal jest skrajnie nieliczny - najwyżej kilka par na Bagnach Biebrzańskich. Nielicznie widywany na przelotach: w marcu-maju i wrześniu-listopadzie.

Charakterystyka[edytuj]

Cechy gatunku 
Brak wyraźnego dymorfizmu, zarówno wiekowego jak i płciowego. Wierzch głowy czarny z rdzawymi cętkami, boki głowy jasne, nad okiem rdzawa brew. Grzbiet czarny również z rdzawymi cętkami o metalicznym połysku. W bocznej części grzbietu podwójna beżowa smuga. Przód szyi i górna część piersi rdzawobrązowe, dół piersi i brzuch białe. Na spodzie ciała podłużne ciemne plamy. Dziób żółty z ciemnym końcem.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 19-23 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 36-40 cm
waga ok. 30-105 g
Biotop 
Bagna, brzegi wód i podmokłe łąki w pasie tajgi i tundry.
Gniazdo 
Na ziemi.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lub dwa lęgi, składając w maju-wrześniu 4 jaja.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 21-24 dni.
Pożywienie 
Bezkręgowce uzupełnione pokarmem roślinnym.

Ochrona[edytuj]

W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową[5]. Zagrożeniem dla niego jest osuszanie terenów podmokłych.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Lymnocryptes minimus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Lymnocryptes. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 22 stycznia 2011]
  3. BirdLife International 2015. Lymnocryptes minimus. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2016-1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-10-14]
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Scolopacini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2016-08-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-10-14].
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1348)