Bekiesz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
herb Bekiesz

Bekiesz (Bekesz) – polski herb szlachecki z indygenatu, pochodzenia węgierskiego.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu złotym prawa noga orla złota z czarnym upierzeniem, w prawym górnym rogu tarczy półksiężyc srebrny w skos, w lewym dolnym gwiazda srebrna. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusich[2].

Według Kroniki Bielskiego, pole herbu ma być brunatne[3].

Historia herbu[edytuj]

Herb pochodzenia węgierskiego, sprowadzony do Polski przez Kaspra Bekiesza, zatwierdzony w 1593 roku przez Stefana Batorego dla Władysława i Gabriela Bekieszów[4].

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl wymienia dwie rodziny herbownych:

Bekiesz (Bekesz), Klidzia (Klidź).

Znani herbowni[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Bekeszodmieniony herb Bekiesz, nadany w 1768 rodzinie Mroczkiewiczów.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Tak u Gajla za Szymańskim. Juliusz Karol Ostrowski podaje pole fioletowe, półksiężyc i gwiazdę srebrne, gwiazdę ośmioramienną. Adam Boniecki podaje pole szare. Nieścisłość ta wynika z faktu, że rodzinie Mroczkiewiczów nadano herb Bekiesz z odmianą tynktur, zaś Boniecki i Ostrowski po pierwsze błędnie je opisali, po drugie połączyli dwa herby w jeden.
  3. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 16. ISBN 83-7181-217-5.
  4. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. Warszawa: Główny skład Księgarnia Antykwarska B. Bolcewicza, 1897. T.2 str. 18

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]