Benedykt Hertz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Benedykt Hertz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1872
Warszawa
Data i miejsce śmierci 31 października 1952
Podkowa Leśna
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki literatura dla dzieci i młodzieży
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Benedykt Hertz (ur. 7 czerwca 1872 w Warszawie, zm. 31 października 1952 w Podkowie Leśnej) – polski pisarz, satyryk i dziennikarz. Współpracownik wielu czasopism m.in. „Głosu”, „Naprzód” i „Robotnika”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa Hertza, urzęd­nika bankowego i Doroty z domu Libkind. Jego bratem był Henryk Barwiński[1].

Związany z lewicą społeczną, Józef Hertz wprowadził nowy typ bajki. Tworzył satyry polityczne i obyczajowe oraz liczne bajki dla dzieci. Od 1905 był sekretarzem redakcji „Głosu” Jana Władysława Dawida. Sławę zyskał jako rzecznik racjonalizmu i ideologii demokracji.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie 3 listopada 1952[2].

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  • Bajki (1903),
  • Bajki i satyry (1911)
  • Bajki minionych dni (1914–1918)
  • Żarty nie na żarty
  • Bajki, satyry, piosenki (zbiór 1900–1930)
  • Ze wspomnień Samowara (1936)
  • Satyry (1919–1951).

Opracował antologię bajki polskiej (1958, z Marią Hulewiczową). Przełożył także Bajki Iwana Kryłowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-05-15].
  2. Lista pochowanych. Benedykt Hertz. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-08-23].
  3. M.P. z  r. Nr 98, poz. 1501.
  4. Pogrzeb Benedykta Hertza. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 264 z 5 listopada 1952. 
  5. M.P. z 1952 r. Nr 92, poz. 1417.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)