Białopiór (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Białopiór.svg

Białopiór - polski herb szlachecki z nobilitacji. Nazwa herbu jest stylizowana na staropolską, co było częstą praktyką w przypadku herbów nadawanych w epoce Stanisława Augusta Poniatowskiego[1].

Opis herbu[edytuj]

W polu złotym łabędź srebrny[2] z orężem czerwonym, trzymający w dziobie strzałę srebrną, płynący po wodzie błękitnej.

W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie, przeszyte strzałą.

Labry złote, podbite srebrem.

Historia herbu[edytuj]

Nadany w 1791 roku Eustachemu Hieronimowi Khittelowi, konsyliarzowi królewskiemu[3].

Herbowni[edytuj]

Kittel - Khittel.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004. ISBN 83-7391-166-9. str. 21
  2. Srebro na złocie łamie zasadę alternacji
  3. Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001. ISBN 83-7181-173-X. str. 63, Tadeusz Gajl, za Barbarą Trelińską podaje 1790