Biegun zimna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biegun zimnapunkt na półkuli północnej lub południowej, gdzie odnotowano najniższą na danej półkuli minimalną temperaturę powietrza.

Średnie temperatury powietrza przy powierzchni Antarktydy zimą i latem w latach 1979–2001

Półkula południowa[edytuj | edytuj kod]

Na półkuli południowej biegun zimna znajduje się na stacji polarnej Sojuz (dawniej Wostok), gdzie 21 lipca 1983 odnotowano temperaturę -89,6 °C[1].

Średnie temperatury powietrza w styczniu przy powierzchni wokół bieguna północnego w latach 1968–1996

Półkula północna[edytuj | edytuj kod]

Na półkuli północnej biegun zimna znajduje się na Syberii w okolicach wioski Tomtor, gdzie najniższą temperaturę -72,2 °C odnotowano 14 stycznia 2004, oraz Ojmiakon, gdzie 26 stycznia 1926 odnotowano temperaturę -71,2 °C.

Polski biegun zimna[edytuj | edytuj kod]

Potocznie mówi się także o biegunie zimna w skali jednego kraju. W Polsce za biegun zimna uważane były okolice Suwałk i Olecka, gdzie średnie temperatury w zimie były najniższe. Obecnie jednak najniższe średnie temperatury w zimie oraz roczne notowane są na powstałej w roku 1995 stacji meteorologicznej Nadleśnictwa Świeradów na Hali Izerskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rekordy klimatyczne świata, Zakład Klimatologii IGiGP UJ, Kraków