Hala Izerska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hala Izerska, na dalszym planie widoczne schronisko Chatka Górzystów
Grób Paula Hirta i Chatka Górzystów
Hala Izerska zimą - polski biegun zimna

Hala Izerska (poprawnie Izerska Łąka[1], niem. Große Iserwiese, czes. Velká Jizerská louka) – położona na wysokości 840–880 m n.p.m. w dolinie Izery w Górach Izerskich w Sudetach górska łąka (hala) z surowym klimatem. Latem notowane bywają na niej ujemne temperatury powietrza: −5,5°C (20 lipca 1996), −1,7°C (14 sierpnia 2012). 3 lutego 2012 zanotowano −36°C. Ze względu na najniższe średnie temperatury roczne uważana za polski biegun zimna. Znajduje się na niej najniższe stanowisko kosodrzewiny. Obszar ten częściowo obejmuje swoim zasięgiem rezerwat przyrody Torfowiska Doliny Izery.

Na Hali Izerskiej znajduje się schronisko Chatka Górzystów – jedyny obiekt, który ocalał ze zniszczonej w latach 50. XX wieku wioski Groß-Iser. Prowadzą do niej wygodne, utwardzone drogi rowerowe i piesze, m.in. ze Świeradowa-Zdroju oraz piesze szlaki turystyczne i narciarskie.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez Halę przebiegają następujące szlaki[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy K. Bieńkowski Piękne i dziwne nazwy Gór Izerskich.
  2. Hejnice (cz.). [dostęp 2012-01-05].