Biegus długoskrzydły

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biegus długoskrzydły
Calidris bairdii[1]
(Coues, 1861)
Ilustracja
biegus długoskrzydły na gnieździe
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Rodzina bekasowate
Podrodzina biegusy
Plemię Calidrini
Rodzaj Calidris
Gatunek biegus długoskrzydły
Synonimy
  • Actodromus Bairdii Coues, 1861[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Biegus długoskrzydły[4], biegus Bairda (Calidris bairdii) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten dawniej bywał umieszczany w rodzajach Erolia lub Pisobia[2]. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Biegus długoskrzydły zamieszkuje tundrę północno-wschodniej Syberii (Półwysep Czukocki i Wyspa Wrangla[2]), Ameryki Północnej (Alaska i północna Kanada) i zachodniej Grenlandii. Zimuje w Andach i południowej części Ameryki Południowej. Sporadycznie, ale regularnie zalatuje do Europy[6]. W Polsce stwierdzony tylko 4 razy – w 1978, 1993 (dwa razy) i 2012[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W szacie godowej wierzch ciała, głowa oraz wole i górna część piersi żółtobrązowe w ciemne, łuskowate cętki. Spód ciała, podgardle i brew białe. Pokrywy nadogonowe i środkowe sterówki ciemne. Dziób i nogi ciemne. W upierzeniu spoczynkowym barwa żółtobrązowa zmienia się w szarobrązową, a cętki nikną. Osobniki młodociane podobne do dorosłych w szacie spoczynkowej, jednak brzegi piór na grzbiecie białe.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 14–19 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 30–38 cm
masa ciała ok. 27–63 g

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Biotop
Wilgotne partie tundry. Podczas przelotów brzegi wód zarówno słodkich, jak i słonych.
Jaja w gnieździe
Gniazdo
Na ziemi, w suchym zagłębieniu. Często między kamieniami.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w kwietniu-maju 4 cieliste, brązowo cętkowane jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres około 19–22 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta usamodzielniają się po 16–20 dniach. Początkowo pisklętami opiekują się oboje rodzice, jednak często samica opuszcza je jeszcze przed pierzeniem.
Pożywienie
Bezkręgowce.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje biegusa długoskrzydłego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Organizacja Wetlands International w 2015 roku szacowała liczebność światowej populacji na ponad 300 tysięcy osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[3].

W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Calidris bairdii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d Baird's Sandpiper (Calidris bairdii) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  3. a b Calidris bairdii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Arenariinae Stejneger, 1885 (1840) - biegusy (wersja: 2020-11-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-04-11].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Sandpipers, snipes, Crab-plover, coursers (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-04-11].
  6. wynik wyszukiwania: Calidris bairdii (ang.). W: Tarsiger.com [on-line]. [dostęp 2021-04-11].
  7. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 29. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2012. „Ornis Polonica”. 54, s. 109–150, 2013. 
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]