Bielik wschodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bielik wschodni
Haliaeetus leucoryphus[1]
(Pallas, 1771)
Bielik wschodni
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina jastrzębiowate
Podrodzina jastrzębie
Rodzaj Haliaeetus
Gatunek bielik wschodni
Synonimy
  • Aquila leucorypha Pallas, 1771[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Bielik wschodni (Haliaeetus leucoryphus) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych, zamieszkujący środkową i południową Azję. Do Polski zalatuje wyjątkowo (stwierdzony tylko raz, dane z 2003[4]).

Cechy gatunku 
Samice większe od samców, lecz obie płci ubarwione jednakowo. Głowa i szyja brudnobiała. Wierzch ciała również brudnobiały. Dziób ciemny (bielik ma dziób jasny), nogi żółte. Koniec białego ogona z szerokim ciemnym pasem.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 72–84 cm[2]
rozpiętość skrzydeł 180–215 cm[2]
masa ciała ok. 2,0–3,3 kg u samca, 2,1–3,7 kg u samicy[2]
Zasięg występowania
Bielik wschodni występuje od Kazachstanu (możliwe, że już nie gniazduje) poprzez południową Rosję, Tadżykistan, Turkmenistan (prawdopodobnie zabłąkane, niegniazdujące osobniki), Uzbekistan i wschodnią Mongolię po Chiny, północne Indie, Pakistan, Bhutan, Bangladesz i Bjanmę. Poza sezonem lęgowym odwiedza Afganistan, a na przelotach bywa również w Nepalu. Wędrówki nie są do końca poznane[5].
Biotop 
Okolice jezior, rzek, słodkowodne mokradła; często na obszarze pustynnym lub stepie[2]. Spotykany zarówno na nizinach jak i do wysokości 5000 m n.p.m. Przeważnie gniazduje na drzewach w pobliżu wody[5].
Gniazdo 
Gniazdo buduje zarówno samiec, jak i samica. Umieszczone jest na drzewie, w Mongolii i południowym Kazachstanie zdarzają się gniazda ulokowane na ziemi obok jeziora. Jest to duża platforma z gałęzi, wyściełana suchą trawą, sitowiem, źdźbłami traw, delikatnymi gałązkami i zielonymi liśćmi[6].
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając 1–3 jaja[6]. W Indiach i Mjanmie niesie się od sierpnia do lutego[2].
Wysiadywanie 
Jaja są wysiadywane przez 40–45 dni. Młode klują się w kilkudniowych odstępach, najmłodsze pisklę ginie. Oba ptaki z pary opiekują się pisklętami[6].
Pożywienie 
Jest oportunistyczny, żywi się zarówno żywymi zwierzętami, jak i padliną. Przeważnie zjada ryby, ale np. Górach Słoncyh ze względu na brak ryb zjada wyłącznie ptactwo wodne. Prócz tego łapie płazy, żółwie, gady i pisklęta[6].
Ochrona 
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

ptaki Polski

Przypisy

  1. Haliaeetus leucoryphus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Orta, J., Christie, D.A. & Kirwan, G.M.: Pallas's Fish-eagle (Haliaeetus leucoryphus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 22 grudnia 2015.
  3. Haliaeetus leucoryphus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 207. ISBN 83-919626-1-X.
  5. a b Pallas's Fish-eagle Haliaeetus leucoryphus. BirdLife International. [dostęp 22 grudnia 2015].
  6. a b c d Pallas’s fish-eagle (Haliaeetus leucoryphus). ARKive. [dostęp 22 grudnia 2015].
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237)