Biją w Łeb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Biją w Łeb.svg

Biją w Łebpolski herb szlachecki znany tylko z zawołania i dwóch przedstawień.

Opis herbu[edytuj]

W polu barwy niewiadomej rogacina w słup[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Pierwsza wzmianka z 1424. Pierwsze przedstawienie na mensie ołtarza z 1467-77 w kościele Bożego Ciała w Krakowie[2]. Znany także w XVI wieku, z chrzcielnicy w Juście z 1504 roku, oraz w Podolu z przełomu XV i XVI wieku. Herb ma rodowód średniowieczny[3], ale wtedy opisywano rogacinę jako strzałę. Zaginął w XVI wieku.

Etymologia[edytuj]

Wedle Ludwika Moszyńskiego, Biją w łeb to odimperatywna proklamacja dopełnieniowa[2].

Herbowni[edytuj]

Nieznane są nazwiska herbownych posługujących się tym herbem.

Przypisy

  1. Szymański twierdzi, że wzmiankowane przez Wittyga herby własne Radneski, Drachowski i Siracki są tożsame z omawianym. Tadeusz Gajl w Herbarzu polskim nie podziela tego poglądu
  2. a b Józef Szymański: Herbarz średniowiecznego rycerstwa polskiego. Warszawa: PWN, 1993, s. 229-231. ISBN 83-01-09797-3.
  3. Według Leksykonu genealogicznego najwcześniejsze przedstawienie pochodzi z lat 1467-1477, zaś najwcześniejsza wzmianka z 1427. Informacje te dotyczą wersji średniowiecznej – ze strzałą w skos

Bibliografia[edytuj]