François Certain de Canrobert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
François Certain de Carnobert
Canrobert.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1809
Saint-Céré
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1895
Paryż
Marszałek Francji
Okres urzędowania od 1856

François Certain de Carnobert (ur. 27 czerwca 1809 w Saint-Céré, zm. 28 stycznia 1895 w Paryżu) - marszałek Francji.

Uczył się w wojskowej szkole École Spéciale Militaire de Saint-Cyr. Szkołę tę ukończył w 1828 roku. Od 1835 walczył w Algierii. Uczestniczył w ekspedycji do Muaskary oraz w zajęciu Tilimsan. W 1837 został promowany na stopień kapitana. W tym samym roku za odwagę otrzymał Legię Honorową. W 1839 uczestniczył w formowaniu oddziałów Legii Cudzoziemskiej mających wziąć udział w wojnach karlistowskich w Hiszpanii.

Od 1841 ponownie służył w Afryce. W 1846 został promowany na pułkownika 3-go Regimentu. Dowodził ekspedycji przeciwko Ahmedowi Sghir pokonując Arabów pod Dermą. Następnie został przeniesiony do jednostek Żuawów. Pobił Kabulów oraz odznaczył się przy wspieraniu oblężonego garnizonu w Bu Saada. Dowodził atakiem pod Zaatachą (grudzień 1849) uznawanym za jeden z ważniejszych w historii Legii. Za swoje zasługi został mianowany generałem i odznaczony Legią Honorową. Dowodził wyprawie na Narah zdobywając i niszcząc arabską twierdzę.

Pomagał Napoleonowi III przy zamachu stanu 2 grudnia 1851.

W czasie wojny krymskiej najpierw dowodził dywizją. W bitwie nad Almą został dwukrotnie ranny. W bitwie pod Inkerman został lekko ranny i stracił swojego konia podczas dowodzenia szarżą Żuawów. W 1854 został wodzem naczelnym na Krymie i kierował bezowocnie do maja 1855 oblężeniem Sewastopola. Zrezygnował z dowodzenia pod wpływem nieporozumień z brytyjskim współdowodzącym. Formalnie jednak zachował dowództwo nad oddziałami.

Od roku 1856 marszałek. Od 1859 dowodził III Korpusowi Armii w Lombardii podczas wojny francusko-austriackiej. Odznaczył się pod Magentą i Solferino. Dowodził garnizonami Chalons, Lyonu i Paryża.

W trakcie wojny francusko-pruskiej w roku 1870 dowodził szóstym korpusem armii. Dowodził w zwycięskiej bitwie pod Gravelotte. Oblegany w Metzu wraz z całym korpusem dostał się tam do niewoli.

Po walkach tam udał się do Napoleona III do Kassel. W latach (18711876) przywódca bonapartystów w Zgromadzeniu Narodowym. Od roku 1879 pełnił urząd senatora.

Zmarł w Paryżu w 1895 r. został mu wyprawiony uroczysty pogrzeb. Jego wspomnienia pt. Souvenirs opublikowano w Paryżu w 1898.