François Certain de Canrobert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
François Certain de Carnobert
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1809
Saint-Céré
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1895
Paryż
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy wojna krymska:

wojna francusko-austriacka

wojna francusko-pruska:

Późniejsza praca polityk, senator Francji
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Wojskowy (Francja) Krzyż Kawalerski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Medal Krymski Order Słonia (Dania) Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Order Sabaudzki Wojskowy I Klasy Order Medżydów Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie)

François Certain de Carnobert (ur. 27 czerwca 1809 w Saint-Céré, zm. 28 stycznia 1895 w Paryżu) – marszałek Francji.

Uczył się w wojskowej szkole École Spéciale Militaire de Saint-Cyr, którą ukończył w 1828 roku. Od 1835 walczył w Algierii. Uczestniczył w ekspedycji do Muaskary oraz w zajęciu Tilimsan. W 1837 został promowany na stopień kapitana. W tym samym roku otrzymał Legię Honorową. W 1839 uczestniczył w formowaniu oddziałów Legii Cudzoziemskiej mających wziąć udział w wojnach karlistowskich w Hiszpanii.

Od 1841 ponownie służył w koloniach w Afryce. W 1846 został promowany na pułkownika 3-go Regimentu. Dowodził ekspedycją przeciwko Ahmedowi Sghir, pokonując Arabów pod Dermą. Następnie został przeniesiony do jednostek żuawów. Pobił Kabylów oraz odznaczył się przy wspieraniu oblężonego garnizonu w Bu Sa’ada. Dowodził atakiem pod Zaatachą (grudzień 1849) uznawanym za jeden z ważniejszych w historii Legii. Za swoje zasługi został mianowany generałem i odznaczony Legią Honorową. Dowodził wyprawie na Narah, zdobywając i niszcząc arabską twierdzę.

Pomógł Napoleonowi III przy zamachu stanu 2 grudnia 1851.

W czasie wojny krymskiej najpierw dowodził dywizją. W bitwie nad Almą został dwukrotnie ranny. W bitwie pod Inkerman również został lekko ranny i stracił swojego konia podczas dowodzenia szarżą żuawów. W 1854 został wodzem naczelnym na Krymie i kierował bezowocnie do maja 1855 oblężeniem Sewastopola. Zrezygnował z dowodzenia pod wpływem nieporozumień z brytyjskim współdowodzącym. Formalnie jednak zachował dowództwo nad oddziałami.

Od roku 1856 marszałek. Od 1859 dowodził III Korpusem Armii w Lombardii podczas wojny francusko-austriackiej. Odznaczył się pod Magentą i Solferino. Dowodził garnizonami Chalons, Lyonu i Paryża.

W trakcie wojny francusko-pruskiej w roku 1870 dowodził VI Korpusem. Brał udział w przegranej przez Francuzów bitwie pod Gravelotte. Oblegany w twierdzy Metzu wraz z całym korpusem dostał się tam do niewoli. Po zakończeniu walk udał się do Napoleona III przebywającego na wygnaniu w Kassel. W latach (1871–1876) był przywódcą bonapartystów w Zgromadzeniu Narodowym. Od roku 1879 pełnił urząd senatora.

Zmarł w Paryżu w 1895 r. został mu wyprawiony uroczysty pogrzeb. Jego wspomnienia pt. Souvenirs opublikowano w Paryżu w 1898.