Bolesław Hornowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Hornowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1914
Studzianka
Data i miejsce śmierci 28 lipca 1983
Poznań
Miejsce spoczynku Aleja Zasłużonych
Cmentarz na Junikowie
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor
Rodzice Władysław
Józefa z Bobkiewiczów
Małżeństwo Stanisława Cieślak
Dzieci Elżbieta (1952)
Anna (1956)
Tomasz (1958)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

Bolesław Hornowski (ur. 6 maja 1914 w Studziance, zm. 28 lipca 1983 w Poznaniu) – psycholog, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym z czworga dzieci Władysława Hornowskiego i Józefy z Bobkiewiczów. W 1929 ukończył szkołę podstawową w Łomazach i rozpoczął naukę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Leśniej Podlaskiej. Ukończył je w 1934 uzyskując dyplom nauczyciela. Przed II wojną światową uczył w szkołach w Piszczacu, Kaliłowie i Łomazach.

Podczas II wojny światowej walczył w 2 Pułku Strzelców Pieszych. Został internowany w twierdzy Komarom (Węgry). Przedostał się do Francji, a później do Wielkiej Brytanii. Tam, w Dundee, ukończył szkołę podchorążych i uzyskał stopień podporucznika.

Kształcił się w Edynburgu na kierunkach psychologii, pedagogiki i biologii. W maju 1947 zdawał egzamin z psychologii ogólnej, stosowanej i przemysłowej, historii psychologii, filozofii moralnej, a w czerwcu bronił pracy magisterskiej: Psychological interpretation of sex differences in drawing a „man” in early adolescence. Otrzymał stopień M.A. with honours in psychology.

Powrócił do Studzianek w 1947, następnie w Poznaniu podjął pracę w Urzędzie Zatrudnienia (ul. Czarneckiego 9) jako psycholog. W 1948 wstąpił do PZPR. Jednocześnie przygotowywał na Uniwersytecie Poznańskim pracę doktorską: Z badań nad percepcją metodą Ravena. W 1949 ożenił się ze Stanisławą Cieślak, z którą miał 3 dzieci: Elżbietę[1] (ur. 1952), Annę[2] (ur. 1956), Tomasza[3] (ur. 1958). W 1950 otrzymał tytuł doktora filozofii, został adiunktem, a później zastępcą profesora (1956), kandydatem nauk psychologicznych (1957) i docentem etatowym (1959).

Od 1960 kierował Katedrą Psychologii UAM, od 1969 również Instytutem Psychologii. W latach 1960-1962 był prodziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego UAM. Od 1962 przez 13 lat był naczelnym redaktorem „Przeglądu Psychologicznego”. Działał w Polskim Związku Psychologicznym jako sekretarz Zarządu Głównego (1954-1960) i wiceprzewodniczący (1962-1964). Współpracował także z kilkoma uczelniami i placówkami naukowymi w Polsce (m.in. Gdańsk, Bydgoszcz, Zielona Góra).

Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego w 1970, a w 1975 tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych.

Prowadził badania nad:

  • psychologią zdolności i psychometrią,
  • rozwojem umysłowym i rozwojem osobowości,
  • kształtowaniem się poglądów i światopoglądu,
  • rolą czynników psychologicznych w działaniu i zachowaniu człowieka.

Zmarł nagle 28 lipca 1983, został pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza junikowskiego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. psycholog
  2. lekarz
  3. fizyk

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]