Bonifacy VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bonifacy VII
Franco
antypapież
ilustracja
Miejsce urodzenia Rzym
Data śmierci 20 lipca 985
Miejsce pochówku Bazylika św. Piotra
antypapież
Okres sprawowania 974, 984-985
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 984

Bonifacy VII (właśc. Franco; ur. w Rzymie, zm. 20 lipca 985) – antypapież w czerwcu 974 i od sierpnia 984 do 20 lipca 985[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był Rzymianinem, synem Ferruciusa[1]. Wywodził się z kręgów zakonnych. W 972 został kardynałem-diakonem[1]. Był popierany przez stronnictwo Krescencjuszy[2]. Podczas gdy cesarz Otton II był zaabsorbowany sprawami w Niemczech, w 974 roku wybuchło powstanie przeciwko Benedyktowi VI[1], który został wtrącony do więzienia i zamordowany[2]. Ten czyn zwrócił uwagę hrabiego Sicco i ludu rzymskiego, który zmusił antypapieża do ucieczki[1]. Bonifacy VII zrabował wtedy skarbiec Bazyliki Piotrowej i uciekł do Bizancjum[2].

W 980 na krótko powrócił do Rzymu, lecz już wiosną 981 musiał ponownie uciekać[1]. Po śmierci Ottona II w 983, przy niepopularności papieża Jana XIV powrócił do Rzymu w kwietniu 984[1]. Natychmiast nakazał uwięzienie prawowitego papieża i otrucie go[2]. Jego drugi pontyfikat trwał do śmierci w lipcu 985 – prawdopodobnie został zamordowany[2]. Po śmierci, jego ciało zostało wystawione na widok publiczny; było przebijane włóczniami, wleczone przez ulice i porzucone na rynku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 183-184. ISBN 83-06-02633-0.
  2. a b c d e f Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 64. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]