Eulaliusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eulaliusz
antypapież
Data i miejsce śmierci 423
Kampania
antypapież
Okres sprawowania 418-419
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 418

Eulaliusz (zm. w 423 w Kampanii[1]) – antypapież w okresie od 27 grudnia 418 do 3 kwietnia 419[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z pochodzenia był prawdopodobnie Grekiem[2]. W momencie śmierci papieża Zozyma, diakoni oraz niektórzy kapłani wybrali na papieża Eulaliusza, natomiast dzień później większość kapłanów wybrała papieżem Bonifacego[1]. Eulaliusza poparł cesarski prefekt miasta, jednak gdy cesarz Flawiusz Honoriusz otrzymał informację o drugim wyborze, postanowił zwołać synod w Rawennie[1]. Ponieważ nie przyniosło to żadnych rezultatów, zwołano kolejny synod w Spoleto 13 czerwca 419 roku, a do tego czasu obaj biskupi mieli opuścić Rzym[2]. Eulaliusz nie podporządkował się temu zarządzaniu i siłą zajął Lateran[1]. W wyniku tych działań synod nie odbył się, a cesarz zdecydowanie poparł Bonifacego[2]. 3 kwietnia 419, Eulaliusz został wygnany z Rzymu[1]. Po śmierci Bonifacego, Eulaliusz nie próbował już odzyskać Stolicy Piotrowej i zmarł jako biskup Kampanii[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 27. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 61-62. ISBN 83-06-02633-0.