Bonneville (jezioro)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa hydrologiczna zachodniej części Stanów Zjednoczonych ok. 17,5 tys. lat temu
Wyschnięta powierzchnia jeziora Bonneville

Bonneville (ang. Lake Bonneville) – prehistoryczne słonowodne jezioro pluwialne obejmujące większość Wielkiej Kotliny w Ameryce Północnej. W większości znajdowało się na obszarze dzisiejszego stanu Utah, a mniejsze części na terenie obecnych stanów Idaho i Nevada. Istniało od około 32 tys. lat temu do około 16,8 tys. lat temu, kiedy większość wody wydostała się przez przełęcz Red Rock Pass w Idaho[1].

Dawne jezioro miało ponad 50 000 km² powierzchni, czyli było prawie tak duże jak dzisiejsze jezioro Michigan, lecz znacznie głębsze: jego głębokość wynosiła 305 m, o czym świadczą dobrze zachowane tarasy abrazyjne, miejscami widoczne w 6 kondygnacjach [2]. Wraz ze zmianą klimatu jezioro zaczęło wysychać, a równocześnie wzrastała w nim koncentracja soli. Dziś jego pozostałościami są jeziora: Wielkie Jezioro Słone, Utah, Sevier Lake, Rush Lake i Little Salt Lake[1] oraz towarzyszące im solniska, natomiast zachodnią część dawnej misy jeziornej zajmuje Wielka Pustynia Słona.

Obecnie oprócz wiosny i jesieni, kiedy padają deszcze, 20 tys. hektarów soli na byłym dnie jeziora tworzy strukturę twardą jak beton. Jest to jedno z niewielu miejsc na lądzie, gdzie można zobaczyć krzywiznę horyzontu. Na tej niemal idealnie płaskiej i twardej solnej pustyni utworzono tor do ustanawiania rekordów prędkości pojazdów kołowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Utah Geological Survey: Lake Bonneville (ang.). [dostęp 2 maja 2008].
  2. Kašpar Vaclav: Jezioro nie do utonięcia, w: „Poznaj Świat” R. XXII, nr 1 (254), styczeń 1974, s. 11-14

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]