Bronisław Grun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Grun
Bronisław Sztuna
Szyb, Rudy, Ginger, Rudy Anglik
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1912
Szuszczewo (Rosja)
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1989
Johannesburg
Przebieg służby
Lata służby 1939–1946
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów, 12 Pułk Piechoty, 11 Pułk Piechoty (4 DP), 5 Brygada Kadrowa Strzelców, Brygada Szkolna (PSZ), Kedyw, Batalion „Zośka”
Stanowiska dowódca plutonu, oficer dyspozycyjny oddziału partyzanckiego, instruktor w szkole podchorążych AK, zastępca dowódcy batalionu,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca rzeczoznawca w zakresie wzbogacania diamentów
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Bronisław Grun vel Bronisław Sztuna pseud.: „Szyb”, „Rudy”, „Ginger”, „Rudy Anglik” (ur. 22 maja 1912 w Szuszczewie (Rosja), zm. 30 listopada 1989 w Johannesburgu) – oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, kapitan piechoty, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Władysława i Marii z domu Murczkiewicz. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku, zdaniu matury w 1932 roku i odbyciu służby wojskowej na dywizyjnym kursie podchorążych rezerwy w 5 Pułku Piechoty Legionów studiował na AGH w Krakowie. Zaliczył 3 lata.

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. Po przekroczeniu granicy polsko-węgierskiej w grudniu 1939 roku został internowany. W lutym 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie wstąpił do 12 a potem 11 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty. W lipcu 1940 roku dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 5 Brygadzie Kadrowej Strzelców, następnie w Brygadzie Szkolnej.

Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 24 sierpnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 25 na 26 stycznia 1943 roku w ramach operacji „Screwdriver”. Po skoku otrzymał przydział do Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej, do Ośrodka Dyspozycyjnego „Motor 30” jako oficdr dyspozycyjny. Do połowy sierpnia 1943 roku był wykładowcą w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agrikola”. Pod koniec sierpnia 1943 roku został zastępcą dowódcy baonu „Zośka”. Brał udział m.in. w akcjach: „Góral” (zbrojnym pozyskaniu dla podziemia kwoty ok. 106 mln zł 12 sierpnia 1943 roku), „Pogorzel” (wysadzanie pociągu z wojskiem w nocy z 23 na 24 października 1943 roku), „Szymanów” (22 listopada 1943 roku), „Polowanie” (8 stycznia 1944 roku, dowódca akcji), „Jula” (przerwanie ruchu kolejowego na linii Rzeszów-Przeworsk w nocy z 5 na 6 kwietnia 1944 roku, za tę akcję otrzymał Krzyż Walecznych).

W dniu wybuchu powstania warszawskiego przebywał na Pradze i został odcięty od swojego baonu.

Od 1946 roku przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Ukończył Camborne School of Mines i uzyskał stopień inżyniera górnictwa. Pracował jako rzeczoznawca w dziedzinie wzbogacania diamentów w Republice Południowej Afryki.

Był autorem wspomnień, opublikowanych w postaci artykułów w książce Drogi cichociemnych (Londyn 1954, Warszawa 2010). Były to wspomnienia: Express Warszawa–Berlin, Polowanie po polowaniu, Bank na kółkach, Akcja „Jula”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]