Candida parapsilosis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Candida parapsilosis
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa drożdżaki
Rząd drożdżakowce
Rodzina Incertae sedis
Rodzaj Candida
Gatunek Candida parapsilosis
Nazwa systematyczna
Candida parapsilosis (Ashford) Langeron & Talice
Annls Parasit. hum. comp. 10: 1 (1932)

Candida parapsilosis (Ashford) Langeron & Talice — gatunek grzybów należący do rzędu drożdżakowców (Saccharomycetales)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Candida, Incertae sedis, Saccharomycetales, Saccharomycetidae, Saccharomycetes, Saccharomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1928 r. Bailey Kelly Ashford nadając mu nazwę Monilia parapsilosis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1932 r. Maurice Charles Pierre Langeron i R. V. Talice, przenosząc go do rodzaju Candida[1].

Synonimów ma ponad 20[2]:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Hodowane na stałej pożywce YPD komórki C. tropicalis są owalne o wielkości 3–4 na 5–8 μm. Hodowane przez trzy dni w temperaturze 25 °C na podłożu z mąki kukurydzianej z dodatkiem detergentu Tween 80 tworzą blastokonidia, pojedyncze lub w małych grupach, zebrane wzdłuż osi stosunkowo krótkiej pseudostrzępki[3].

Kolonie na płytkach YPD są okrągłe, płaskie lub lekko „szpiczaste”, stosunkowo małe (3–7 mm po 7 dniach), w kolorze kremowym. Półmatowe lub lekko błyszczące o gładkiej lub pomarszczonej fakturze[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

C. parapsilosis, podobnie jak inne Candida, u człowieka może powodować lekkie, jak i systemowe zakażenia oportunistyczne[4]. Jeden z najczęściej (według różnych prac drugi lub trzeci po C. albicans) izolowanych w przypadkach drożdżyc gatunków Candida. Odpowiada on za infekcje Candida u dzieci poniżej 1. roku życia i jest szczególnie niebezpieczny w warunkach szpitalnych ze względu na tworzenie biofilmów na powierzchniach implantów medycznych. Właściwość ta jest związana z odżywianiem się komórek potomnych z udziałem komórek rodzicielskich oraz umiejętnością zmiany fenotypu wzrostu. C. parapsilosis może naturalnie występować na dłoniach, co stanowi potencjalnie źródło zakażeń pacjentów ze strony personelu medycznego. W kilku przypadkach gatunek ten był odpowiedzialny za masowe, długotrwałe fale zakażeń na oddziałach pediatrycznych szpitali[5]. Jest szczególnie częstym czynnikiem etiologicznym kandydoz układowych przy żywieniu parenteralnym[6]

Zakażenie C. parapsilosis może prowadzić do drożdżycy pochwy i jamy ustnej, infekcji układu moczowego czy sepsy lub zapalenia wsierdzia[4].

Gatunek rzadko izolowany ze zwierząt; opisano jeden przypadek mastitis wywołany zakażeniem C. parapsilosis u krów[4].

Według analizy rRNA małej podjednostki rybosomu (18S), C. parapsilosis razem z innymi przedstawicielami rodzaju Candida (C. albicans, C. tropicalis i C. viswanathii) tworzy silnie wyodrębnioną od innych patogennych grzybów grupę[7].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Candida parapsilosis wykazano na wszystkich kontynentach, a także np. na wyspach Pacyfiku, co wskazuje, że jest to najprawdopodobniej gatunek kosmopolityczny[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2016-02-16].
  3. Davise H. Larone: Medically Important Fungi: A Guide to Identification. American Society Microbiology, 2002, s. 120. ISBN 978-1-55581-172-3.
  4. a b c d e C. Davis. CMI Descriptions of pathogenic fungi and bacteria No. 871. „Mycopathologia”. 96 (3), s. 171–196, 1986. CAB International Mycological Institute. DOI: 10.1007/BF00437384. 
  5. Christophe D'enfert, Bernhard Hube: Candida: Comparative and Functional Genomics. Caister Academic Press, s. 102–103. ISBN 978-1-904455-13-4.
  6. Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. alfamedica press, 2009, s. 519. ISBN 978-83-7522-048-3.
  7. SM. Barns, DJ. Lane, ML. Sogin, C. Bibeau i inni. Evolutionary relationships among pathogenic Candida species and relatives.. „J Bacteriol”. 173 (7), s. 2250-5, Apr 1991. PMID: 2007550.