Carl Haglund

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carl Haglund
Carl Haglund.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1979
Espoo
Minister obrony Finlandii
Okres od 5 lipca 2012
do 29 maja 2015
Przynależność polityczna Szwedzka Partia Ludowa
Poprzednik Stefan Wallin
Następca Jussi Niinistö

Carl Christoffer „Calle” Haglund (ur. 29 marca 1979 w Espoo) – fiński polityk, dziennikarz i urzędnik państwowy, działacz mniejszości szwedzkiej, parlamentarzysta krajowy oraz deputowany do Parlamentu Europejskiego, od 2012 do 2016 przewodniczący Szwedzkiej Partii Ludowej, w latach 2012–2015 minister obrony.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył magisterskie studia ekonomiczne na Szwedzkiej Wyższej Szkole Handlowej (Hanken) – szwedzkojęzycznej uczelni ekonomicznej w Helsinkach. Działał w organizacjach studenckich, pełnił funkcję redaktora naczelnego uczelnianej gazety[1]. Pracował jako redaktor Radia Vega, a także wydawca czasopisma. Od 2007 był doradcą jednego z ministrów, a od 2008 sekretarzem stanu w drugim rządzie Mattiego Vanhanena. Przez kilka lat zasiadał także we władzach miejskich Espoo[2].

Zaangażował się w działalność Szwedzkiej Partii Ludowej, stając się jednym z jej liderów. W 2001 został członkiem Folktingetu, doradczego parlamentu mniejszości szwedzkiej w Finlandii.

W wyborach europejskich w 2009 z listy SFP uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Przystąpił do frakcji ALDE, wybrano go na wiceprzewodniczącego Komisji Rybołówstwa, zasiadł także w Komisji Budżetowej[3]. W okresie zasiadania w PE (do 2012) wygłosił 64 mów plenarnych, zadał 31 pytań i występował jako poseł-sprawozdawca[3].

W 2012 został wybrany na funkcję przewodniczącego Szwedzkiej Partii Ludowej, pokonując minister sprawiedliwości Annę-Maję Henriksson wynikiem 144:106 głosów[1] i zastępując Stefana Wallina. Po wygranej ustąpił z Parlamentu Europejskiego (gdzie zastąpił go Nils Torvalds)[1]. 5 lipca 2012 zastąpił swojego poprzednika również na stanowisku ministra obrony w rządzie Jyrkiego Katainena. Pozostał na tym urzędzie również w utworzonym w 2014 gabinecie Alexandra Stubba[2].

W wyborach w 2015 uzyskał mandat posła do Eduskunty. 29 maja tegoż roku zakończył urzędowanie na stanowisku ministra.

W czerwcu 2016 na funkcji przewodniczącego partii zastąpiła go Anna-Maja Henriksson. Carl Haglund zrzekł się w następnym miesiącu mandatu deputowanego, przechodząc do pracy w sektorze prywatnym[4]. W sierpniu objął funkcję wiceprezesa chińskiej firmy energetycznej Sunshine Kaidi pracującej nad m.in. rafinerią biodieseli w fińskiej Laponii[5]. W grudniu 2017 wybrano go na przewodniczącego rady dyrektorów Instytutu Badawczego Fińskiej Gospodarki (ETLA), gdzie został następcą Jormy Ollili[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Carl Haglund är SFP:s nya ordförande, yle.fi, 14 czerwca 2013 [dostęp 2018-01-24] (szw.).
  2. a b Carl Haglund, Om mig, carlhaglund.fi [dostęp 2018-01-24] (szw.).
  3. a b Carl Haglung, europarl.europa.eu [dostęp 2018-01-24].
  4. Carl Haglund siirtyy yrityselämään – uusi työnantaja käyttää viestintä­toimistoa, jonka hallituksessa Haglund istuu, hs.fi, 21 czerwca 2016 [dostęp 2016-08-06] (fiń.).
  5. Former Finnish Minister of Defence joins Kaidi Group in Europe, spinverse.com, 28 czerwca 2016 [dostęp 2018-01-24] (ang.).
  6. Haglund tar över efter Ollila på Etla och EVA, yle.fi, 14 grudnia 2017 [dostęp 2018-01-24] (szw.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]