Eduskunta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eduskunta
Suomen eduskunta
Herb EduskuntaSuomen eduskunta
Państwo  Finlandia
Rodzaj izba unikameralna
Rok założenia 1906
Kierownictwo
Przewodniczący Eero Heinäluoma
wiceprzewodniczący Pekka Ravi, Anssi Joutsenlahti
Struktura
Struktura EduskuntaSuomen eduskunta
Liczba członków 200
Stowarzyszenia polityczne Koalicja

     Partia Centrum (49)
     Perussuomalaiset (38)
     Partia Koalicji Narodowej (37)

Opozycja
     Socjaldemokratyczna Partia Finlandii (34)
     Liga Zielonych (15)
     Sojusz Lewicy (12)
     Szwedzka Partia Ludowa (10)
     Chrześcijańscy Demokraci (5)

Ordynacja Ordynacja proporcjonalna
Ostatnie wybory 19 kwietnia 2015
Siedziba
Siedziba EduskuntaSuomen eduskunta
Strona internetowa
Finlandia
Godło Finlandii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Finlandii

Eduskunta (szw. riksdagen) – jednoizbowy parlament w Finlandii, wybierany raz na cztery lata w wyborach powszechnych (system proporcjonalny, metoda d'Hondta). Liczy 200 członków.

Historia[edytuj]

Jednoizbowy parlament Finlandii został ustanowiony w wyniku reform politycznych w Cesarstwie Rosyjskim w 1906 roku. Zastąpił dotychczasowy sejm stanowy. Wprowadzono wówczas w pełni równe i powszechne prawo wyborcze. 1 czerwca 1906 czynne i bierne prawo wyborcze otrzymały kobiety (po raz pierwszy w Europie). Pierwsze wybory do parlamentu miały miejsce w 1907. Wybrano wówczas 19 kobiet. Pozycja parlamentu była jednak mocno ograniczona przez podległy jedynie cesarzowi Senat. 15 listopada 1917 roku Eduskunta stosunkiem głosów 127:68 przyjęła uchwałę o przejęciu najwyższej władzy w kraju. Natomiast 6 grudnia 1917 roku stosunkiem głosów 127:68 Eduskunta uchwaliła Deklarację Nieodległości[1].

Uprawnienia[edytuj]

Do podstawowych funkcji Eduskunty należą:

  1. funkcja ustawodawcza – inicjatywa ustawodawcza, która przysługuje deputowanemu i Radzie Państwa, czyli rządowi;
  2. funkcja kontrolna – Eduskunta ma możliwość egzekwowania odpowiedzialności parlamentarnej i konstytucyjnej wobec rządu;
  3. funkcja kreacyjna – powoływanie Parlamentarnego Ombudsmana i jego zastępcy, audytorów państwowych i ich zastępców, 3 audytorów parlamentarnych i ich zastępców, 9 gubernatorów Banku Finlandii. Eduskunta wybiera również premiera przy współudziale Prezydenta i sędziów Sądu Najwyższego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Jussila, Osmo; Hentila, Seppo; Nevakiki, Jukka: Historia polityczna Finlandii 1809-1999, Universitas, Kraków 2001

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard M. Małajny (red.): Polskie prawo konstytucyjne na tle porównawczym. Warszawa: C.H. Beck, 2013, s. 377-378. ISBN 978-83-255-5261-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]