Centralne Muzeum Włókiennictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Central Museum of Textiles
Biała Fabryka
Biała Fabryka
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ul. Piotrkowska 282
93-034 Łódź
Data założenia 1 stycznia 1960
Zakres zbiorów historia, technika i sztuka włókna
Wielkość zbiorów > 200 000
Powierzchnia ekspozycji > 7 000 m²
Dyrektor Marcin Oko
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Ziemia 51°44′43,8360″N 19°27′43,7040″E/51,745510 19,462140Na mapach: 51°44′43,8360″N 19°27′43,7040″E/51,745510 19,462140
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum
Łódź Muzeum Włókiennictwa dziedziniec 02 05 2010 P5029912.JPG
Jeden z eksponatów: zgrzeblarka wałkowa Platt Brothers

Centralne Muzeum Włókiennictwamuzeum włókiennictwa mieszczące się w Białej Fabryce Geyera w Łodzi.

Historia muzeum[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze próby organizacyjne sięgają roku 1952, kiedy Krystyna Kondratiukowa[1] doprowadziła do utworzenia Działu Tkactwa w łódzkim Muzeum Sztuki. Ze względu na powodzenie przedsięwzięcia dział przekształcony został w Oddział Muzeum Sztuki. Jako odrębna jednostka organizacyjna muzeum istnieje od 1960, kiedy powołano Muzeum Historii Włókiennictwa. W 1975 przekształciło się ono w Centralne Muzeum Włókiennictwa.

Biała Fabryka to rozległy, 4-skrzydłowy kompleks budynków architektury przemysłowej. Proces odnawiania i przystosowania zabytku do celów muzealnych został rozpoczęty w 1955, kiedy zapadła decyzja o przeznaczeniu obiektu na siedzibę mającego powstać Muzeum Historii Włókiennictwa.

Od 2009 roku integralną część muzeum stanowi Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej, w którym znajdują się obiekty typowe dla zabudowy Łodzi z przełomu XIX/XX wieku: kościół, willa letniskowa, piętrowy dom dla rodzin robotniczych, przystanek tramwajowy oraz 4 domy rzemieślników. W 2013 przestrzeń wystawiennicza muzeum powiększyła się o zrewitalizowany budynek „Starej Kotłowni”, w którym otwarte zostało muzeum interaktywne, wykorzystujące nowoczesne techniki multimedialne.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe, kolekcjonerskie i popularyzatorskie muzeum obejmują wszystko, co pozostaje w związku z włókienniczym procesem produkcyjnym – od surowca, przez techniki i technologie włókiennicze do produktów włókienniczych o różnym stopniu i technice przetworzenia. Zbiory są gromadzone, opracowywane naukowo, konserwowane i w różnej formie udostępniane przez specjalistyczne działy muzeum.

Od 1972 muzeum było współorganizatorem, a od 1982 jedynym organizatorem Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi. Łódzkie triennale jest najstarszą i największą na świecie międzynarodową wystawą promującą współczesną tkaninę artystyczną[2]. Centralne Muzeum Włókiennictwa jest wyłącznym organizatorem Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej i Ogólnopolskiej Wystawy Miniatury Tkackiej[3].

Ekspozycja[edytuj | edytuj kod]

Wystawy stałe:

  • Dawne zakłady Ludwika Geyera 1828–2002
  • Narzędzia i maszyny włókiennicze w zbiorach Centralnego Muzeum Włókiennictwa
  • Rekonstrukcja tkalni z przełomu XIX/XX w. Prezentacja maszyn w ruchu
  • Z modą przez XX wiek

w Skansenie Łódzkiej Architektury Drewnianej:

  • Rekonstrukcja wnętrz mieszkań robotniczych z lat 20. i 30. XX w.
  • Rekonstrukcja wnętrza izby warsztatowej z I poł. XIX w.
  • W kuchni Pani Goldbergowej

Oferta edukacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dział Oświaty Centralnego Muzeum Włókiennictwa organizuje warsztaty plastyczne, lekcje muzealne i projekcje filmowe. Tematyka zajęć powiązana jest z profilem muzeum, dotyczy więc historii i sztuki włókna, zbiorów CMW i aktualnych wystaw. Jedną z propozycji edukacyjnych są „Geyerwerki” przeznaczone dla dzieci i rodziców. Celem warsztatów jest zapoznanie się z konkretnymi technikami włókienniczymi i ich praktyczne zastosowanie w oparciu o materiały i narzędzia dostarczone przez organizatora[4].

Wydarzenia specjalne[edytuj | edytuj kod]

  • Geyer Music Factory – cykl koncertów odbywających się w sezonie wakacyjnym na dziedzińcu Białej Fabryki (tamże od 2009)
  • Festyn „Niedziela u Geyera” – kwiecień
  • Noc Muzeów – maj

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2013 Centralne Muzeum Włókiennictwa zajęło drugie miejsce w plebiscycie na „7 nowych cudów Polski”, zorganizowanym przez miesięcznik National Geographic Traveler[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gronczewska Anna, Opowieść o niezwykłej kobiecie, która stworzyła niezwykłe muzeum; [w:] "Dziennik Łódzki", dodatek „Kocham Łódź”, 14 II 2014, s. 8-9.
  2. Triennale. [dostęp 2013-09-02].
  3. Wystawy ogólnopolskie. [dostęp 2013-09-02].
  4. Edukacja. muzeumwlokiennictwa.pl. [dostęp 2013-09-02].
  5. Plebiscyt 7 nowych cudów Polski rozstrzygnięty (pol.). national-geographic.pl. [dostęp 11.11.2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gronczewska Anna, Opowieść o niezwykłej kobiecie, która stworzyła niezwykłe muzeum; [w:] "Dziennik Łódzki", dodatek „Kocham Łódź”, 14 II 2014, s. 8-9 (Krystyna Kondratiuk, pierwsza dyrektor muzeum)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]