Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres Centralne Muzeum Włókiennictwa

ul. Piotrkowska 282

Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Skansen łódzkiej architektury drewnianej
Ziemia51°44′44,8″N 19°27′50,3″E/51,745778 19,463972
Strona internetowa muzeum

Skansen łódzkiej architektury drewnianej – znajduje się przy Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Udostępniony zwiedzającym 30 września 2008 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Autorami koncepcji architektonicznej skansenu są dwie wrocławskie projektantki – Anita Luniak i Teresa Mromlińska[1]. Koszt inwestycji to około 32 mln zł, ponad połowa pochodzi z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego[2].

Skansen otrzymał specjalne wyróżnienie w konkursie na najlepiej zagospodarowaną przestrzeń publiczną w województwie łódzkim w 2008 roku, w kategorii nowo wykreowanych przestrzeni publicznych, przyznawane przez Towarzystwo Urbanistów Polskich Oddział w Łodzi[3].

25 listopada 2012 roku, w Światowym Dniu Pluszowego Misia, na terenie skansenu uroczyście odsłonięto pomnik „Trzy Misie”, szóstą rzeźbą stworzoną w ramach projektu „Łódź Bajkowa”[4], będącego zestawem niewielkich rzeźb upamiętniających najpopularniejszych bohaterów filmów wyprodukowanych przez Se-ma-for.

W 2015 skansen został uznany za pomnik historii[5].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Na terenie skansenu znalazł się ponad 200-letni modrzewiowy kościół, willa letniskowa z ulicy Scaleniowej na Rudzie oraz pięć blisko stuletnich domów rzemieślników z ulic Wólczańskiej, Żeromskiego, Kopernika i Mazowieckiej.

W domach można zobaczyć warunki, w jakich mieszkali pracujący we włókiennictwie robotnicy, są też aranżowane pracownie rzemieślnicze: tkackie, szklarskie, garbarskie.

Kościół (wybudowany ok. 1848 roku jako zbór protestancki) przeniesiono z Nowosolnej, niegdyś wsi, a dziś części łódzkiej dzielnicy Widzew. Konstrukcja ścian budowli składała się z pojedynczych, drewnianych belek, a szczyt frontowej fasady wieńczy zegar, nakręcany przez przyjeżdżającego w tym celu zegarmistrza. Choć budynek nie pełni obecnie roli świątyni, to jego wnętrze zachowało sakralny wystrój[6].

Interesująca jest drewniana poczekalnia Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych (tramwaje podmiejskie) z ich zgierskiej krańcówki na pl. J. Kilińskiego z ok. 1901 roku.

Pomiędzy domkami wytyczono w skansenie dwie uliczki – główna, nazwaną Łódzką, prowadzi od wschodniego skrzydła Białej Fabryki Geyera w stronę parku im. Reymonta. Wzdłuż niej po obu stronach stoją domki rzemieślników. Przecinająca ją uliczka Parkowa prowadzi do ulicy Milionowej, przy której umieszczono wejście do skansenu (drugie prowadzi przez Muzeum Włókiennictwa).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skansen łódzkiej architektury drewnianej (pol.). [dostęp 29.10.2008].
  2. Czytelnicy zwiedzili łódzki skansen (pol.). [dostęp 29.10.2008].
  3. Skansen z nagrodą (pol.). [dostęp 14.02.2009].
  4. Dzień Pluszowego Misia w Łodzi: odsłonięto kolejny bajkowy pomnik. MM Moje Miasto, 2012-11-25. [dostęp 2012-11-25].
  5. Aleksandra Hac: Prezydent Komorowski: Łódzkie zabytki pomnikami historii. lodz.gazeta.pl, 2015-02-17. [dostęp 2015-02-17].
  6. Marcin Marciniak-Mierzejewski: Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej przy Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi (pol.). [dostęp 26.04.2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]