Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności w Niżnym Nowogrodzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Obwód  niżnonowogrodzki
Miejscowość Coat of Arms of Nizhny Novgorod.svg Niżny Nowogród
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia niżnonowogrodzka
Wezwanie Świętych Niewiast Niosących Wonności, Ikony Matki Bożej „Znak”
Wspomnienie liturgiczne 3. niedziela po Passze;
27 listopada/10 grudnia
Położenie na mapie Niżnego Nowogrodu
Mapa lokalizacyjna Niżnego Nowogrodu
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Położenie na mapie obwodu niżnonowogrodzkiego
Mapa lokalizacyjna obwodu niżnonowogrodzkiego
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności
Ziemia56°19′27,07″N 43°59′41,84″E/56,324186 43,994956

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” i Świętych Niewiast Niosących Wonności – jedna z najstarszych cerkwi prawosławnych w Nowogrodzie.

Cerkiew pod tym wezwaniem istniała na miejscu współczesnej w XIII wieku. Była to drewniana budowla, zastąpiona w I poł. XVII obecną, murowaną. Świątynia jest dwupoziomowa: górna cerkiew nosi wezwanie Świętych Niewiast Niosących Wonności, zaś patronką dolnej jest szczególnie czczona w mieście Ikona Matki Bożej „Znak”. Budynek został poświęcony w 1649.

W dalszym okresie od północnej strony budynku zostały do niego dobudowane dwie kaplice: górna pod wezwaniem Świętych Piotra i Pawła i dolna św. Eutymiusza Suzdalskiego, który został w dzieciństwie ochrzczony w świątyni. Dalsza rozbudowa cerkwi miała miejsce w XIX wieku. W 1830 biskup nowogrodzki Metody wzniósł przy niej kaplicę św. Makariusza Żółtowodzkiego, również pochodzącego z Nowogrodu. W 1897 cała świątynia została rozszerzona dzięki środkom wpłaconym przez wiernych, w tym sumie 18 600 rubli przekazanej przez Mariję Boczkariową.

W czasach radzieckich cerkiew została zamknięta i zmieniona w technikum przemysłu lekkiego. Została zwrócona eparchii niżnonowogrodzkiej w latach 90. XX wieku. W 2004 biskup nowogrodzki i arzamaski Jerzy poświęcił odnowione kopuły świątyni.

Szczególną czcią cieszą się przechowywane w budynku relikwie św. Makariusza Żółtowodzkiego oraz mniszek z monasteru w Diwiejewie: Aleksandry, Marty i Heleny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]