Chłodnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pomieszczenia chłodniczego. Zobacz też: chłodnia kominowa - urządzenie do schładzania wody w przemyśle.

Chłodniapomieszczenie przeznaczone do przechowywania obiektów wymagających do przedłużenia ich trwałości stosunkowo niskich temperatur – niższych niż normalna temperatura powietrza w otoczeniu.

Pomieszczenie takie może mieć postać komory (także komory przewoźnej, np. na podwoziu samochodu ciężarowego[1] albo kolejowym) lub kontenera–chłodni, specjalnie skonstruowanej ładowni na statku wodnym (np. statku rybackim albo specjalnie skonstruowanym statku–chłodniowcu) lub stacjonarnej sali o dużej objętości w specjalnie do tego celu przystosowanym budynku.

W konstrukcji chłodni jednym z najważniejszych elementów – oprócz wydajności agregatów (urządzeń) chłodzących – jest skuteczność izolacji termicznej ścian i stropów. W przeszłości powszechnie stosowano jako materiał izolacyjny warstwę kory z dębu korkowego, jak również drewno w formie sklejki, obecnie często używane są różnorodne materiały z tworzyw sztucznych (styropian, poliuretan spieniony) a także mineralne materiały izolacyjne (np. wełna szklana).

W zależności od przeznaczenia chłodni, utrzymywana w jej wnętrzu temperatura może wynosić nieznacznie powyżej zera stopni Celsjusza (zazwyczaj od 0 do 4 °C, do przechowywania niezamrożonych warzyw i owoców i innych produktów spożywczych), albo znacznie poniżej zera (np. około –25 °C, do długotrwałego przechowywania zamrożonej żywności), dla której często stosuje się określenie mroźnia.

W przeszłości, kiedy nieznane były technologie chłodnicze[2], potrzebę przechowywania żywności w obniżonej temperaturze zaspokajały lodownie, tj. pomieszczenia, w których wraz z żywnością przechowywano bloki śniegu lub lodu pozyskanego w okresie zimowym (w krajach strefy umiarkowanej, w których zimą występują temperatury ujemne) albo przywiezionego z wysokich gór (np. z Alp do Rzymu). Od połowy XIX wieku w lodowniach zamiast lodu naturalnego zaczęto stosować tzw. suchy lód, czyli wytwarzany sztucznie zestalony dwutlenek węgla.

Namiastką chłodni, stosowaną w niektórych gospodarstwach domowych może być też czasem zwykła piwnica, a w rejonach świata, gdzie występuje wieczna zmarzlina (Alaska, Syberia) stacjonarne chłodnie ani lodownie nie są na ogół potrzebne, najczęściej wystarczają podziemne magazyny, których ściany w naturalny sposób utrzymują niską temperaturę i chłodzą powietrze wewnątrz.

Szczególną odmianą chłodni są pomieszczenia do przechowywania ciał ludzi zmarłych w kostnicy.

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. także w niewielkich samochodach do przewozu lodów
  2. w tym m.in. przed rokiem 1862, kiedy skonstruowano pierwszą chłodziarkę