Statek rybacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Statek rybacki
Trawler
Krewetkowiec w czasie pracy
Ryby w sieci
Kuter rybacki
Łódź rybacka z nadbudówką

Statek rybackistatek wodny o długości (umownie przyjętej) powyżej 24 m przeznaczony do połowu ryb lub innych zwierząt wodnych. W niektórych wypadkach statek rybacki może również zajmować się przetwarzaniem złowionych zwierząt.

Mniejsze jednostki do połowów nazywa się kutrami (dług. jednostki: 12–24 m) lub łodziami rybackimi (dług. jednostki do 12 m).

Zgodnie z uchylonym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi[1] za łódź rybacką uznawane były statki rybackie do 15 m długości, za kuter rybacki uznawane były statki rybackie o długości od 15 m do 30 m i mocy poniżej 611 kW, a pozostałe statki rybackie określane były mianem trawlerów.

Podział statków rybackich[edytuj | edytuj kod]

  • statki łowcze
  • statki łowczo-przetwórcze
    • trawlery zamrażalnie
    • trawlery przetwórnie
    • longlinery zamrażalnie
    • sejnery zamrażalnie
  • statki pomocnicze
    • statki pomocnicze produkcyjne
      • statki-zamrażalnie
      • statki-przetwórnie
      • bazy-przetwórnie
      • bazy-matki
    • statki pomocnicze usługowe
      • chłodniowce
      • szpitalno-warsztatowe
      • zbiornikowce
      • badawcze

Charakterystyka statków rybackich[edytuj | edytuj kod]

Statki łowcze[edytuj | edytuj kod]

Poławiają ryby i w stanie świeżym, w lodzie, dostarczają je do portu lub na statek-bazę. Dzielą się na:

  • poławiające z burty (ze sterówką lokalizowaną na rufie)
  • poławiające z rufy (ze sterówką lokalizowaną bliżej dziobu).

Statki łowczo-przetwórcze i bazy rybackie[edytuj | edytuj kod]

Wyposażone są w urządzenia umożliwiającą obróbkę ryb (np. produkcję mączki rybnej czy tranu) i urządzenia zamrażalnicze; jednostki takie cechują się dużą samodzielnością i dlatego eksploatowane są na dalekich łowiskach. Szczególnym rodzajem rybackiego statku łowczo-przetwórczego jest tak zwany „statek-baza”, który pełni na odległych łowiskach rolę portu dla współpracującej z nim flotylli mniejszych jednostek łowczych. na przełomie lat 60. i 70. XX w. największym na świecie producentem tych jednostek były stocznie polskie - szczególnie Stocznia Gdańska im. Lenina. Wyprodukowała ona liczne jednostki czterech typów, budowane niemal wyłącznie dla rybackiej floty Związku Sowieckiego. Pierwszym typem bazy rybackiej, budowanym w Polsce, były parowe jednostki typu B-62 („Siewierodwinsk”). Jedenasty i ostatni statek tego typu - s/s „Czukotka” - był ostatnim parowcem, jaki spłynął na wodę z pochylni stoczni w Gdańsku. Po typie B-62 przyszły trzy kolejne typy - B-64 („Pioniersk”), B-67 i B-69 („Professor Baranow”). Dla armatora polskiego zbudowano w połowie lat sześćdziesiątych ub. wieku DWIE jednostki typu B-67 - „Gryf Pomorski” i „Pomorze”. Pierwszym kapitanem „Gryfa Pomorskiego” został kpt. ż.w.r.m. Leon Skelnik (1927–2016). Pod koniec lat 80. gdańska stocznia zaczęła produkować tzw. bazy-konserwiarnie typu B-670 („Konstitucija SSSR”). Piąty typ bazy rybackiej z Gdańska był zarazem najbardziej skomplikowany i najnowocześniejszy. Bazy rybackie, za których sprawą przez kilka lat Polska zajmowała pierwsze miejsce w świecie w budowie statków rybackich, cieszyły się sporym zainteresowaniem ówczesnej prasy - w tym miesięcznika „Morze”. Rosjanie, eksploatujący gdańskie bazy, nadali co najmniej kilku z nich polskie nazwy (m. in. „Fryderyk Szopen” i „Stanisław Moniuszko”). Polskie statki-bazy rybackie to np. „Fryderyk Chopin” i nowoczesne statki typu B-67 z Gdańska. Ogólna liczba zbudowanych w stoczni gdańskiej baz rybackich pięciu typów - to 78 sztuk [potrzebny przypis].

Bazę rybacką „Gryf Pomorski” opisano m. in. w „Morzu” z 1967 roku. Rolę bazy rybackiej pełnił czasowo także motorowiec „Morska Wola”.

Typy jednostek rybackich w Polsce[edytuj | edytuj kod]

  • STOREM-4 – jednostki pełnomorskie o dł. 17m, przystosowane do poławiania z burty, do napędu najczęściej silniki o mocy 170 KM, charakteryzują się dużą dzielnością morską (tzw. klasa Bałtycka).
  • B410 – pełnomorskie jednostki długości ok. 25m, przystosowane do trałowania z rufy, budowane w stoczni w Ustce, wykorzystywane także przez PMW (B410-IVS).
  • KR-10 – projekt małej, uniwersalnej, trałującej z rufy jednostki rybackiej (na pograniczu kuter-łódź) wykonany przez Wydział Oceanotechniki i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej (1997 r.); adresatem są małe firmy rodzinne; przeznaczeniem są połowy w strefie ekonomicznej, a także przewożenie turystów-wędkarzy; przewidziana moc to 154 kW, dł. ok. 10 m, szer. ok. 4 m, zanurzenie ok. 1,5–1,6 m, autonomiczność ok. 3 doby (na podstawie miesięcznika „Morze”).
  • Polaris 1200 – niewielkie kutry o długości ok. 12 m, wykonane w Gdańsku, obecnie stanowią świeży narybek w polskich portach rybackich, przystosowane do poławiania z rufy, posiadają 1 silnik o mocy w przedziale 150–250 KM (w zależności od życzenia odbiorcy);
  • Inne: KB-21, KS-17, B25 itp. oraz jednostki unikatowe.

Oznaczenia jednostek rybackich w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce stosuje się następujące trzyliterowe oznaczenia przynależności portowej jednostek rybackich (np: GDA-55, UST-72 itp.):

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 25 lutego 2000 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji oraz zasad oznakowania statków rybackich, wzoru zaświadczenia o wpisie do ewidencji i nadaniu oznaki rybackiej oraz wysokości pobieranych opłat za wpis do ewidencji i wydanie zaświadczenia o wpisie (Dz.U. z 2000 r. Nr 15, poz. 193)