Chanat kokandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chanat Kokandu)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chanat kokandzki (uzb. Qoʻqon xonligi) – dawne państwo w środkowej Azji z ośrodkiem w Kokandzie. Obejmowało terytorium dzisiejszego Uzbekistanu, południowego Kazachstanu, Tadżykistanu i Kirgistanu.

Chanat utworzono w 1709 roku. W roku 1821 doszło do potężnej rebelii Kazachów, którą z trudem udało się stłumić. W 1841 roku chanat został zaatakowany i zaanektowany przez emirat Buchary. Jednakże solidarna walka mieszkańców chanatu doprowadziła do odzyskania niepodległości w rok później.

W latach 1862–1867 toczyła się wojna z Rosją, w wyniku której chanat utracił Taszkent i Chodżent. Traktat pokojowy z 1868 roku uczynił z chanatu wasala Rosji.

Niezadowolenie z nowego porządku spowodowało wybuch powstania antyrosyjskiego w 1873 roku. W 1875 roku wojska rosyjskie stłumiły powstanie i zlikwidowały chanat kokandzki, zaś jego ziemie wcieliły do Imperium Rosyjskiego pod nazwą obwodu fergańskiego[1].

Chanowie kokandzcy[edytuj]

  • 1709–1721 – Szohruch-bej
  • 1800–1809 – Olim-chan
  • 1809–1822 – Umar-chan
  • 1822–1841 – Muhammad Ali-chan
  • 1842–1845 – Szerali-chan
  • 1845 – Murod-chan
  • 1845–1858 – Chudojor-chan
  • 1858–1862 – Malla-chan
  • 1862 – Szoh Murod-chan
  • 1862–1865 – Chudojor-chan (2 raz)
  • 1863–1865 – Sulton Sajid-chan (1 raz, koregent)
  • 1865 – Bil Bahczi-chan
  • 1865–1866 – Sulton Sajid-chan (2 raz)
  • 1866–1875 – Chudojor-chan (3 raz)
  • 1875 – Nasriddin-chan (1 raz)
  • 1875 – Pulat-chan
  • 1875–1876 – Nasriddin-chan (2 raz)

Przypisy

  1. Ludwik Bazylow: Historia Rosji. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 2010, s. 304. ISBN 978-83-04-04641-2.