Chin japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chin japoński
Ilustracja
Chin japoński
Inne nazwy Czin japoński, Japan chin, Japanese Chin, Spaniel japoński
Kraj patronacki Japonia
Wymiary
Wysokość ok. 25 cm
Masa ok. 1,8-3,2 kg[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 8,
nr wzorca 206
AKC Toy
ANKC Grupa 1 – (Toys)
CKC Grupa 5 – (Toys)
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 – Companion Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Chin japoński – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa[2], zaklasyfikowana do sekcji spanieli japońskich i pekińczyków. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

O istnieniu tej rasy jest wzmianka w chińskim manuskrypcie z 57 r. p.n.e. Na podstawie historycznych przesłanek ustalono, że przodkowie china japońskiego byli ofiarowani w roku 732 przez władców koreańskich (w okresie panowania dynastii Silla377 do 935 roku) na dwór japoński. W ciągu następnych stu lat importowano do Japonii większą liczbę psów tej rasy. Według świadectw historycznych psy tej rasy były później wprowadzone bezpośrednio do Chin (w czasie panowania dynastii Tang, 618910) i później do Korei (w czasie panowania dynastii Balhae, 698926) przez dyplomatów.

W okresie panowania sioguna Tsunayoshiego Tokugawy (1680 –1709) rasa została wyniesiona do rangi psa salonowego w pałacu Edo. W roku 1613 Brytyjczyk, kapitan Searles wprowadził china japońskiego do Anglii, a w roku 1853 amerykański wojskowy Perry importował kilka do USA. Dwa spośród tych ostatnich były ofiarowane królowej Wiktorii. Od 1868 roku chin japońskich stał się psem salonów i dam z wyższych sfer.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Szata jest jedwabista, prosta i długa. Całe ciało z wyjątkiem głowy pokryte jest obfitym owłosieniem. Uszy, szyja, uda i ogon ozdobione są gęstymi włosami. Umaszczenie jest białe z czarnymi lub czerwonymi łatami. Cenione są symetrycznie rozmieszczone łaty na oczach, uszach i całym ciele.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Jest żywiołowym, przyjacielskim domownikiem, łatwo się przystosowującym i do późnego wieku lubiącym zabawy. Chin japoński akceptuje inne zwierzęta w swoim otoczeniu, łatwy w prowadzeniu przyzwyczaja się do jednego właściciela. Lubi być w centrum uwagi i chętnie prezentuje się na wystawach[1].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Obecnie jest psem ozdobnym do towarzystwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b David Taylor: Księga psów. s. 178-179.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 178.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 352.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 31. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.