Dalibór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Dalibór i jego odmiany
Odmiana I
Odmiana II
Odmiana III

Dalibór – polski herb szlachecki pochodzenia śląskiego.

Opis herbu[edytuj]

Herb znany był przynajmniej w trzech wariantach. Opisy stworzone zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

Dalibór: Na tarczy dwudzielnej, w polu I czerwonym trzy monety złote; dwie i jedna, w II złotym pół orła czarnego z głową w lewo. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie: złote , czarne, czerwone. Labry z prawej strony czarne, a z lewej czerwone podbite złotem.

Dalibór II: Zamieniona kolejność pól, brak środkowego pióra w klejnocie, pióro prawe czarne.

Dalibór III: Prawe pole błękitne, orzeł czerwony, labry czerwone złotem, pióra czerwone między złotymi.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Według Ostrowskiego herb przyniesiony ze Śląska do Polski w XVII wieku. Wszystkie jego odmiany pojawiły się w tzw. nowym herbarzu Siebmachera. Odmianę podstawową wzmiankuje też Dunin-Borkowski.

Herbowni[edytuj]

Jedna rodzina herbownych (herb własny):

Dalibór.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Juliusz Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: B. Bolcewicz, J. Sikorski, 1897-1906, s. 52.

Linki zewnętrzne[edytuj]