Discantus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Discantus (gr. dís - dwa razy; łac. cantus - śpiew) - pojęcie stosowane w okresie Notre-Dame w odniesieniu do kompozycji powstałych przed wykształceniem się organum melizmatycznego. W XIV w. termin ten był równoznaczny z kontrapunktem. W XV-wiecznej muzyce angielskiej termin ten oznaczał dwugłosowy śpiew, w którym głosy prowadzone są w równoległych interwałach tercji lub seksty lub decymy (była to początkowa forma fauxbourdonu).

Discantus supralibrum to dołączanie do zapisanego głosu tenoru innych głosów w formie improwizacji.

Nie mylić z dyszkantem - rodzajem głosu ludzkiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]