Dom Pod Przepiórczym Koszem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Obiekt zabytkowy nr rej. A/3511/166 z 25 marca 1950
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Państwo  Polska
Miejscowość Legnica
Adres Mały Rynek 38
Styl architektoniczny renesans
Ukończenie budowy pocz. XVI wieku
Ważniejsze przebudowy 1565
Położenie na mapie Legnicy
Mapa lokalizacyjna Legnicy
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Dom Pod Przepiórczym Koszem
Ziemia51°12′27,025″N 16°10′28,902″E/51,207507 16,174695

Dom Pod Przepiórczym Koszem – jedna z renesansowych kamienic Śląska. Kamienica stoi przy Małym Rynku 38 w Legnicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kamienica powstała na początku XVI w., w drugiej połowie XVI w. została przebudowana, zyskała wówczas dekorację sgraffitową ze scenami figuralnymi (najprawdopodobniej dekoracja ta pochodzi z około 1565 roku). Nazwa kamiennicy wzięła się od charakterystycznego cylindrycznego wykusza narożnego. Dekoracja sgraffitowa kamienicy została odkryta w 1909 roku. W 1993 roku podczas prac renowacyjnych całej pierzei Rynku podjęto się także renowacji kamienicy. Obecnie w Domu Pod Przepiórczym Koszem znajduje się galeria srebra.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ściana frontowa Domu Pod Przepiórczym Koszem, jest gładka, tynkowana na biało, drugą węższą elewację pokryto w całości monochromatyczną dekoracją sgraffitową.

Cała ściana została podzielona na pięć poziomych pasów, w których znajdują się przedstawienia figuralne. Zastosowano tu iluzjonistyczne podziały imitujące pilastry, kolumny oraz arkady. Sąsiadują tu ze sobą sceny przedstawiające boginię Cererę i motywy zaczerpnięte z bajek Ezopa oraz przedstawienia zwane światem na opak, w których zające polują na myśliwych. Poniżej umieszczono scenę batalistyczno-historyczną, ukazującą oblężenie miasta.

Budynek zwieńczony jest dwuspadowym, stromym dachem. W dolnej kondygnacji wykusza okna zwieńczono łukiem, pozostałe okna są prostokątne, przy czym niektóre z nich znajdują się w renesansowych kamiennych obramieniach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mateusz Goliński: Dolny Śląsk : monografia historyczna. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2006. ISBN 8322927630.
  • M. Jagiełło-Kołaczyk, Sgrafitta na Śląsku 1540-1650, Wrocław 2003.
  • Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa: Arkady, 2005. ISBN 832134366X.
  • Ignacy Rutkiewicz: Wrocław wczoraj i dziś. Wrocław: Interpress, 1979.