Dom bankowy Wilhelma Landaua

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Obiekt zabytkowy nr rej. A/66 z 20 stycznia 1971 r.
Dom bankowy Wilhelma Landaua (widok współczesny)
Dom bankowy Wilhelma Landaua (widok współczesny)
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ul. Piotrkowska 29
Styl architektoniczny eklektyzm
Architekt Gustaw Landau-Gutenteger
Rozpoczęcie budowy 1902
Ukończenie budowy 1903
Pierwszy właściciel Wilhelm Landau
Kolejni właściciele Polski Bank Przemysłowe we Lwowie
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Dom bankowy Wilhelma Landaua
Ziemia51°46′20,9939″N 19°27′19,6391″E/51,772498 19,455455
Dom bankowy Wilhelma Landaua (widok archiwalny)

Dom bankowy Wilhelma Landauakamienica znajdująca się przy ulicy Piotrkowskiej 29 w Łodzi.

Historia[edytuj]

Bank Wilhelma Landaua założony w 1858 roku należał do najpoważniejszych prywatnych banków warszawskich końca XIX wieku.

W Łodzi bank działał od 1870 roku, początkowo filia banku mieściła się przy ulicy Piotrkowskiej 39. Po zakupie w początku XX wieku działki przy posesji nr 29, zlecił wykonanie projektu nowej siedziby. Projekt w kwietniu 1902 roku, wykonał łódzki architekt Gustaw Landau-Gutenteger. Budowa została ukończona w 1903 roku.

Bank zajmował w tej kamienicy jedynie pierwsze piętro, na drugim i trzecim wynajmowano cztery wielopokojowe luksusowe mieszkania, natomiast parter wynajmowano na sklepy.

W latach międzywojennych gmach został sprzedany Polskiemu Bankowi Przemysłowemu we Lwowie, później zaś właścicielowi prywatnemu.

Architektura[edytuj]

Architektura budynku łączy neobarokową formę, wzorowana na ówczesnej architekturze paryskiej, z detalem o charakterze secesyjnym: roślinno-geometrycznymi ornamentami, charakterystycznymi maskami, miękkim wykrojem okien. Secesyjny wystrój ozdobił także wnętrza.

Elewacja kamienicy od strony ulicy Piotrkowskiej ma sześć okien, a dłuższa od strony Więckowskiego – osiem. Obie elewacje łączy półokrągły narożnik o trzech oknach, zwieńczony kopułą.

Nad głównym portalem, od ulicy Piotrkowskiej głowa Merkurego – boga handlu, w otoczeniu liści i roślin, a w łuku portalu inicjały właściciela WL wplecione w dekoracje roślinne.

Tablica na fasadzie od strony ulicy Piotrkowskiej upamiętnia poetę Młodej Polski Tadeusza Micińskiego, który urodził się w domu, stojącym poprzednio na miejscu obecnej kamienicy.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]