Dominick Daly

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dominick Daly
DominickDaly.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1798
Ardfry
Data śmierci 19 lutego 1868
Australia Południowa Gubernator Australii Południowej
Okres od 1862
do 1868
Poprzednik Richard MacDonnell
Następca James Fergusson
Wyspa Księcia Edwarda Gubernator Wyspy Księcia Edwarda
Okres od 1854
do 1859
Poprzednik Alexander Bannerman
Następca Charles Young

Dominick Daly (ur. 1798, zm. 1868) – brytyjski urzędnik kolonialny i kanadyjski polityk. Wielokrotny członek rady rządowej oraz pełniący obowiązki premiera Prowincji Kanady.

Życiorys[edytuj]

Pochodzenie[edytuj]

Daly, stara irlandzka rodzina, wywodząca swe tradycje z wczesnego średniowiecza, zaczęła odgrywać przodującą rolę w lokalnej polityce już w XVI w. Dzięki nieprzeciętnym zdolnościom wielu członków rodu oraz korzystnej serii małżeństw, rodzina osiągnęła brytyjskie szlachectwo.

Początki kariery w Kanadzie[edytuj]

Dominic jr, syn Dominca i Joanny Herriet Burke, siostry Josepha Blake, 1. barona Wallscourt, od dziecka przygotowywany był do służby publicznej. Po nauce w prestiżowych szkołach i serii podroży europejskich, w 1823 uzyskał eksponowaną posadę sekretarza gubernatora Dolnej Kanady. Daly będąc ambitnym młodym człowiekiem, wyrobił sobie silną pozycję u boku gubernatora Francisa Burtona. Jednocześnie znając francuski i będąc katolikiem nawiązał przyjazne stosunki z Frankofonami. W 1826 r., w wyniku konfliktu pomiędzy Burtonem a gubernatorem generalnym George'em Ramsayem, o sposób w jaki byli traktowani Frankofoni, ten pierwszy został odwołany do Anglii, gdzie postawiono mu zarzut niesubordynacji. Wraz z nim do Anglii powrócił i Daly. Po krótkim dochodzeniu został oczyszczony z zarzutów, powrócił do Kanady i ponownie objął opuszczone stanowisko. Do jego obowiązków należało przygotowywanie wszystkich oficjalnych dokumentów i ogólne nadzorowanie kancelarii. W czasie swej drugiej kadencji, podobnie jak jego dawny szef, odnosił się przyjaźnie do francuskojęzycznych Kanadyjczyków, solidaryzując się z nimi. Z czasem wyrósł on na jedną z najpopularniejszych osobistości administracji kolonialnej i zaangażował się w wielotorową, społeczną, kulturalną i polityczną działalność w swej kolonii.

W czasie rebelii w 1837, Daly roztropnie unikał wszelkich komentarzy i zaangażowania w bieg wypadków. Dzięki temu przez obie strony – konserwatystów i reformistów był postrzegany jako ich człowiek. Także i władze kolonialne dążyły go zaufaniem, czego najlepszym dowodem był fakt, iż po czystkach jakie dotknęły lokalne urzędy po rebelii, był jedynym z wyższych urzędników, jaki pozostał na swoim stanowisku.

Daly, podobnie jak jego kontrpartner z Górnej Kanady Samuel Harrison, brał także czynny udział w przygotowywaniu raportu Durhama, który stał się podstawą dla utworzenia nowej kolonii (w miejsce dwóch Górnej i Dolnej Kanady) znanej jako Prowincja Kanady.

W kanadyjskim parlamencie[edytuj]

Od 1841 Daly zasiadał w zgromadzeniu legislacyjnym prowincji. Choć brał udział we wszystkich sesjach parlamentu, był posłem mało aktywnym, większość swej energii poświęcając zajęciom administracyjnym, stroniąc jednocześnie od angażowania się w walki frakcyjne. Ten fakt i wcześniejsza jego reputacja zdecydowały, iż stał się pożądanym partnerem tak dla konserwatystów jak i liberałów. Zasiadał już w pierwszym rządzie Drapera-Harissona, a następnie w kolejnych, włączając w to reformatorski rząd Baldwina-Hippolyte La Fontaina. Po upadku tego rządu w 1843, przez okres przez okres dwóch tygodni pełnił obowiązki premiera aż do momentu, gdy został powołany kolejny rząd konserwatywny. Drogi Dalego i reformistów rozeszły się jednak w 1848, kiedy powrócili oni do władzy, tworząc po raz pierwszy w historii Kanady rząd przedstawicielski. Napięcie pomiędzy Dalym a niedawnymi kolegami doszło do takiego poziomu, iż jeden z reformistów Thomas Cushin (będąc pijanym) wyzwał Dalego na pojedynek. Choć każdy z urażonych oddał strzał z pistoletów, żaden nie został zraniony. Po tych wydarzeniach Daly ostatecznie wycofał się z czynnej polityki i powrócił do Anglii.

Kariera gubernatorska[edytuj]

W 1849 odrzucił propozycję objęcia funkcji gubernatora generalnego Bahamów. W rok później zaakceptował jednak podobne stanowisko na Tabago. Ze względu na trapiące go choroby, zmuszony był opuścić tropiki i powrócił na północ, przyjmując funkcje gubernatora Wyspy Księcia Edwarda. W czasie swego urzędowania brał udział w negocjacjach traktatu handlowego z USA. Odpowiedzialny był także za wprowadzenie systemu szkolnego na wyspie jak i nadanie praw miejskich jej stolicy Charlottetown. Sprawując swoją funkcje Daly musiał się także zaangażować w spór, który kształtował politykę wyspy przez cały XIX w., a mianowicie problem nieobecnych właścicieli (zobacz: historia Wyspy Księcia Edwarda). Wtedy to odmówił podpisania ustawy przeprowadzonej przez rząd George Colesa mającej za celu eksmisję szczególnie upartych dzierżawców. W 1858 złożył rezygnację ze sprawowanej funkcji i powrócił do Anglii, gdzie w 1846 został uszlachcony. W 1861 po dwuletniej bezczynności Daly ponownie został powołany do służby kolonialnej, tym razem do Australii gdzie zmarł 19 lutego 1868 na anemię. Jeden z synów Dominica Daly Malacho Bowes Daly został gubernatorem porucznikiem Nowej Szkocji.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Biografia w Dictionary of Canadian Biography Online (ang.)
  • Biografia w Dictionnaire biographique du Canada en ligne (fr.)
Premier Prowincji Kanady
4. Rząd (1843-1843) pełniący obowiązki