Mandryl równikowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dryl)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mandryl równikowy
Mandrillus leucophaeus
(F. Cuvier, 1807)
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd wyższe naczelne
Nadrodzina koczkodanowce
Rodzina koczkodanowate
Podrodzina koczkodany
Rodzaj mandryl
Gatunek mandryl równikwowy
Synonimy
  • Simia leucophaea F. Cuvier, 1807
Podgatunki
  • M. l. leucophaeus (F. Cuvier, 1807)
  • M. l. poensis Zukowsky, 1922
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mandryl równikowy[2], dryl[3] (Mandrillus leucophaeus) – gatunek ssaka z rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae), blisko spokrewniony z mandrylem barwnolicym (M. sphinx), od którego różni się głównie jednolitym ubarwieniem twarzy.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy opisany naukowo przez F. Cuviera w 1807 roku pod nazwą Simia leucophaea na łamach czasopisma Annales du Muséum National d'Histoire Naturelle[4]. Jako miejsce typowe autor wskazał Afrykę[4].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki M. leucophaeus[5][2]:

  • M. leucophaeus leucophaeusmandryl równikowy
  • M. leucophaeus leucophaeusmandryl wyspowy

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zalesione tereny w Nigerii i Kamerunie. Wyspa Bioko[6].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość głowy i tułowia 61 do 75 cm, wysokość w ramionach 55 do 60 cm, ogon o długości 5–8 cm. Ubarwienie brunatne, brzuch jaśniejszy, pysk prawie czarny. Po bokach nosa posiada zgrubienia, grzywa dość duża. Modzele pośladkowe koloru liliowego, czerwono obrzeżone. Samice są mniejsze i jednostajniej ubarwione. Średnia masa ciała samców wynosi 25 kg, samic 11,5 kg.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Mandryl równikowy prowadzi naziemny tryb życia, zamieszkuje tereny leśne, odżywia się oprócz roślin drobnymi kręgowcami i stawonogami. Biologia rozrodu i ekologia tego gatunku jest słabo poznana.

Przypisy

  1. Oates, J.F. & Butynski, T.M. 2008. Mandrillus leucophaeus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-10-09]
  2. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 48. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 54, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  4. a b F. Cuvier. Description d'un papion qui pourroit se rapporter à l'une des espcces décrites par Pennant. „Annales du Muséum National d'Histoire Naturelle”. 9, s. 477, 1807 (fr.). 
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mandrillus leucophaeus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-10-09]
  6. Christian Ziegler. Małpi gaj. „National Geographic”. 136, s. 89, styczeń 2011. Warszawa: G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa. ISSN 1507-5966. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 54, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  2. Oates, J.F. & Butynski, T.M. 2008. Mandrillus leucophaeus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-10-09]
  3. Briercheck, K.: Mandrillus leucophaeus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 2 stycznia 2009].