Drzewnica górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drzewnica górska
Burramys parvus[1]
Broom, 1895
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina drzewnicowate
Rodzaj drzewnica
Gatunek drzewnica górska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Drzewnica górska[3], pałaneczka mała, karłowaty opos górski (Burramys parvus) – gatunek małego ssaka z rodziny drzewnicowatych, jedyny żyjący współcześnie przedstawiciel rodzaju drzewnica (Burramys). Została opisana na podstawie skamieniałości znalezionych w 1894, uważana za gatunek wymarły aż do 1966, kiedy znaleziono żyjące osobniki.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1896 roku południowo-afrykański paleontolog Robert Broom[4]. Jako miejsce typowe Broom wskazał miejscowość Taralga w Nowej Południowej Walii w Australii[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje wyższe góry stanu Wiktoria (szczyt Mount Bogong, Mount Loch i Mount Higginbotham oraz Nowa Południowa Walia w Australii, gdzie odnotowano jego występowanie w Parku Narodowym Kościuszki – zwłaszcza w obrębie Mount Townsend, Góry Kościuszki i Mount Blue Cow. Spotykany na wysokości od 1400-2230 m n.p.m. Jest jedynym australijskim torbaczem występującym powyżej granicy śniegu. Na zajmowanym przez niego obszarze śnieg występuje od czerwca do września. W pozostałym okresie często pada deszcz i wieją silne wiatry.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Drzewnica górska jest małym ssakiem przypominającym gryzonie. Długość ciała wynosi przeciętnie 11 cm przy wadze ok. 45 g. Ogon ma 14-15 cm. Samce są nieznacznie większe i cięższe od samic. Grzbiet szary, spód ciała jasnokremowy.

Prowadzi nocny tryb życia. Skład diety drzewnicy górskiej jest zależny od pory roku. W okresie występowania ciem Agrotis infusa z rodziny sówkowatych zjada duże ich ilości. W niesprzyjających warunkach żywi się dwuparcami, pająkami, nasionami i jagodami. Zapada w sen zimowy.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem na skutek utraty lub rozczłonkowania siedlisk, głównie spowodowanego budową dróg oraz pożarami. Liczebność populacji szacowana jest na 1 700 dorosłych osobników.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Burramys parvus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. P. Menkhorst, L. Broome & M. Driessen 2008, Burramys parvus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2017-3 [dostęp 2018-01-28] (ang.).
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 11. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. R. Broom. On a new fossil Mammal allied to Hypsiprymnus, but resembling in some points the Plagiaulacidae. „Zoologischer Anzeiger”. 18, s. 371, 1895 (ang.). 
  5. R. Broom. On a small fossil marsupial with large grooved premolars. „Proceedings of the Linnean Society of New South Wales”. 20, s. 564, 1896 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Bender: Burramys parvus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 10 kwietnia 2008].
  2. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.