Dydelf białouchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dydelf białouchy
Didelphis albiventris[1]
Lund, 1840[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Nadrząd

torbacze

Rząd

dydelfokształtne

Rodzina

dydelfowate

Podrodzina

dydelfy

Rodzaj

dydelf

Gatunek

dydelf białouchy

Synonimy
  • Didelphys poecilotis Wagner, 1842[3]
  • Didelphis leucotis Wagner, 1847[4]
  • Didelphys Lechei Ihering, 1892[5]
  • Didelphis paraguayensis J.A. Allen, 1902[6]
  • Didelphis paraguayensis bonariensis Marelli, 1930[7]
  • Didelphis paraguayensis Dennleri Marelli, 1930[7]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[8]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Dydelf białouchy[9], dydelf południowy[10] (Didelphis albiventris) – gatunek ssaka z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w rodzinie dydelfowatych (Didelphidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Dydelf białouchy występuje w północno-wschodniej, środkowej i południowej Brazylii, południowo-wschodniej Boliwii, Paragwaju, Urugwaju i Argentynie aż do prowincji Buenos Aires na wschodzie i ekoregionu Monte Desert na zachodzie[11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 30–44,2 cm, długość ogona 29–45 cm; masa ciała 0,5–2,5 kg; samce są większe i cięższe od samic[11]. Futro czarne na niemal całej powierzchni ciała.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Występuje w różnych środowiskach, od lasów tropikalnych po tereny górzyste.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest zwierzęciem w dużej mierze lub prawie wyłącznie aktywnym w nocy. Jest wszystkożerny. Dobrze się wspina. Biologia rozrodu tego gatunku jest słabo poznana.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Didelphis albiventris, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. P.W. Lund. Fortsaettelse af Pattedyrene. „Det Kongelige Danske videnskabernes selskabs skrifter. Naturvidenskabelig og mathematisk afdeling”. 3, s. 20, 1840. (duń.). 
  3. J.G. Wagner. Diagnosen neuer Arten brasilischer Säugthiere. „Archiv für Naturgeschichte”. 8 (1), s. 358, 1842. (niem.). 
  4. J.G. Wagner. Beiträge zue Kenntniss der Säugthiere Amerika’s. „Abhandlungen der Mathematisch-Physikalischen Klasse der Königlich Bayerischen Akademie der Wissenschaften”. 5, s. 127, 1850. (niem.). 
  5. R. von Ihering: Os mammiferos do Rio Grande do Sul. 1894, s. 98. (port.).
  6. J.A. Allen. A preliminary study of the South American opossum of the genus Didelphis. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 16, s. 267, 1902. (ang.). 
  7. a b C.A. Marelli. Importancia de la Piel de la Comadreja Negra en la Industria Peletera. „La Epoca”. 1930, s. 2, 1930. (hiszp.). 
  8. L.P. Costa i inni, Didelphis albiventris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-1 [dostęp 2020-07-18] (ang.).
  9. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 2. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  10. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 56, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  11. a b D. Astúa: Family Didelphidae (Opossums). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 160–161. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  • C. Gordon: Didelphis albiventris. (On-line), Animal Diversity Web, 2004. [dostęp 2008-04-05]. (ang.).