Dynia makaronowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dynia makaronowa
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

dyniowce

Rodzina

dyniowate

Rodzaj

dynia

Gatunek

dynia zwyczajna

Odmiana

dynia makaronowa

Nazwa systematyczna
Cucurbita pepo var.giraumontia Filov
Ugotowany owoc dyni makaronowej

Dynia makaronowa (Cucurbita pepo var. giraumontia) – odmiana dyni zwyczajnej należąca do rodziny dyniowatych. Pochodzi z Ameryki, tak jak wszystkie gatunki dyni. Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to synonim odmiany Cucurbita pepo L. subsp. pepo[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Płożąca, o długich pędach, dochodzących do 4 – 5 metrów.
Owoce
Na każdej roślinie wyrasta 8 do 10 owalnych owoców o żółtopomarańczowej skórce i ciemniejszym, pomarańczowym miąższu. Każdy z nich waży od 2 do 4 kg, co daje roczny zbiór około 40 kg owoców z jednego krzaka.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina uprawna: Uprawiana jako warzywo.
  • Sztuka kulinarna: Charakteryzuje się tym, że po ugotowaniu miękisz jej rozpada się na pasemka, podobne do makaronu. Tej właściwości zawdzięcza swoją nazwę. Dynia makaronowa jest bardzo delikatna w smaku. Można z niej robić te wszystkie potrawy, które przyrządza się z innych gatunków dyni, ale najefektowniejsze z nich, to dynia gotowana w różnych sosach oraz dynia marynowana w occie. W tej formie zachowuje ona swoją niezwykłą, „makaronową" postać, jeśli ją przekrajać w poprzek na połowę i widelcem delikatnie wyjąć miąższ. Można podać dynię jako niskokaloryczne spaghetti zamiast makaronu.
  • Wartość odżywcza: zawiera niewiele węglowodanów, w tym sporo cukrów, trochę soli mineralnych (fosforu, wapnia, żelaza), dużo witaminy A oraz nieco innych witamin.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Warunki uprawy: Uprawia się ją w miejscach zacisznych, nasłonecznionych, na pochylonych stokach lub w narożnikach ogrodu, gdyż potrzebuje słońca i dobrego nawodnienia. Wymaga ona gleby ciepłej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej, bogatej w próchnicę, niekwaśnej. Nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, jest odporna na choroby oraz szkodniki. Można ją przechowywać przez kilka miesięcy w chłodnym, suchym pomieszczeniu. Jest w Polsce mało znana, choć udaje się dobrze w warunkach klimatycznych Polski.
  • Sposób uprawy: Dojrzałość konsumpcyjną osiągają po ok. 100 dniach od zasiania, kiedy ich pestki nie są jeszcze zupełnie dojrzałe i twarde.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-03] (ang.).
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podbielkowski Z., Rośliny użytkowe, WSiP, Warszawa 1992.
  • Gapiński M. (red.), Warzywa mało znane i zapomniane, PWRiL, Poznań 1993.
  • Szweykowscy A. i J. (red.), Słownik botaniczny, Wiedza Powszechna, Warszawa 1993.
  • Anna Czerni, Warzywa rzadko spotykane, Wydawnictwo „Watra”, Warszawa 1986