Dziady część II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziady część II
Autor Adam Mickiewicz
Typ utworu dramat
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Zabór rosyjski
Język polski
Data wydania 1823

Dziady część II – utwór dramatyczny Adama Mickiewicza należący do cyklu dramatów Dziady. Utwór powstawał w latach 1820–1821 w Kownie. Opublikowany został w roku 1823 w drugim tomie Poezji wraz z wierszem Upiór i dramatem Dziady część IV.

Utwór niekiedy określany mianem Dziady wileńsko-kowieńskie, ze względu na miejsce powstania.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja toczy się w Dzień Zaduszny (w nocy) w kaplicy, gdzie zebrała się grupa ludzi z pobliskiej wioski. Trwa ludowy obrzęd Dziadów, któremu przewodniczy Guślarz. Zebrani wzywają kolejno dusze czyśćcowe chcąc ulżyć im w cierpieniu. Na ich wezwanie przybywają trzy rodzaje duchów:

  • lekkie - Józio i Rózia (są to dzieci, które nie doświadczyły cierpienia i dlatego nie mogą dostać się do nieba)
  • ciężkie – widmo złego pana (upiora skazanego na wieczną mękę za zło wyrządzone poddanym, którzy pod postacią "żarłocznego ptactwa" towarzyszą mu po śmierci)
  • pośrednie – duch pasterki Zosi (jej wina polega na tym, że igrała z uczuciami innych)

Wieśniacy starają się w miarę możliwości ulżyć ich cierpieniu. Kiedy obrzęd dobiega końca nieoczekiwanie zjawia się jednak kolejny duch, który nie reaguje na wezwania i przekleństwa Guślarza i reszty. Duch ten zmierza w stronę jednej z wieśniaczek i wskazuje na swoje zranione serce. Chłopi wyprowadzają wieśniaczkę, a widmo podąża za nimi.

Morały zawarte w dramacie[edytuj | edytuj kod]

"Kto nie doznał goryczy ni razu, ten nie dozna słodyczy w niebie".

"Kto nie był ni razu człowiekiem, temu człowiek nic nie pomoże".

"Kto nie dotknął ziemi ni razu, ten nigdy nie może być w niebie".

Wiersz Upiór[edytuj | edytuj kod]

Wiersz Upiór (fragment)

Zjawienie się tajemniczego ducha w pewien sposób tłumaczy wiersz Upiór dołączony do Dziadów przez Mickiewicza. Tytułowy bohater tego utworu - postać o nieokreślonym statusie egzystencjalnym - nie żyje, ale i nie umarł ostatecznie, jest duchem skazanym za grzech (samobójstwo) na karę corocznego powtarzania swego cierpienia na świecie. Cierpienie to jest związane z nieszczęśliwą miłością i życiem wśród ludzi, którzy go nie rozumieją. Bohater Upiora nie jest jednak tożsamy z nieznaną zjawą z II części Dziadów, aczkolwiek posiada podobne cechy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Mickiewicz Dziady, wyd. Morex 1995.
  • Repetytorium z języka polskiego, wyd. Greg, 1996
  • Historia literatury Polskiej w zarysie wyd. PWN, 1980

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]