Przejdź do zawartości

Oda do młodości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Oda do młodości
Ilustracja
Oda do młodości, rękopis z 1820
Autor

Adam Mickiewicz

Tematyka

młodość

Typ utworu

oda

Data powstania

26 grudnia 1820

Wydanie oryginalne
Język

polski

Oda do młodości, właśc. Do młodościoda Adama Mickiewicza, napisana 26 grudnia 1820, uznawana za entuzjastyczną pochwałę młodości w duchu filomackim.

Jest to pierwszy w historii literatury polskiej utwór poświęcony młodości – która nie jest tu potraktowana jako zjawisko sfery biologicznej czy socjologicznej, lecz raczej ukazana jako "potęga kreacyjna o boskiej mocy, składnik uniwersalnego porządku świata"[1]. Świadczą o tym m.in. stałe porównania Boga i młodości jako mocy powoływania stworzeń do istnienia.

Wielu współczesnych Mickiewiczowi widziało w tekście Ody do młodości jawne nawiązania do poematu Fryderyka Schillera An die Freude oraz innych hymnów jego autorstwa. Wyraźne są też liczne odwołania do haseł filomatów i "do zbiorowego heroizmu w walce z przeciwnikiem, oświeceniowo (...) nazywanym: z samolubami, przesądami i nieczułym światem (...)"[1]. Oda była prawdopodobnie najważniejszą inspiracją Maryny Andreja Sládkoviča, jednego z najwybitniejszych poematów miłosnych w historii i słowackiego eposu narodowego[2].

W Bibliotece Narodowej znajduje się rękopis ody z najwcześniejszą redakcją wiersza, powstałą w Kownie w grudniu 1820, która miejscami różni się od wersji ostatecznej[3]. Od 2024 manuskrypt prezentowany jest na wystawie stałej w Pałacu Rzeczypospolitej[3].

Forma utworu

[edytuj | edytuj kod]

Autor wybrał odę, czyli gatunek bliski stylowi klasycystycznemu; zbliżył w ten sposób formę utworu do epoki oświecenia. Styl wiersza jest wysoki, patetyczny, a sam język wypowiedzi podniosły.

Treść wiersza

[edytuj | edytuj kod]

Główną osią konstrukcyjną utworu jest ukazanie kontrastu, jaki jest widoczny pomiędzy dwoma pokoleniami – "młodych" i "starych". Ci drudzy nazywani są szkieletami bez serc i ducha, ukazani są też jako płazy skorupy, zamknięci w sobie. Są to więc osoby niewykazujące zdolności do romantycznych uniesień, a ponadto zamknięte na rady i poglądy innych. To reprezentanci świata, który musi zginąć i – co więcej – nic po nich nie pozostanie, przyszłość bowiem należy do pokolenia młodych. To młodość dodaje skrzydeł i wykreuje nowy świat, nowe realia.

Pomiędzy oświeceniem a romantyzmem

[edytuj | edytuj kod]
Cechy oświeceniowe
  • odwołania do mitologii (Herakles, Hebe)
  • hasło jedności, solidarności, braterstwa
  • utylitaryzm
  • wiara w możliwości udoskonalenia świata przez człowieka
  • forma utworu (gatunek, styl)
Cechy romantyczne
  • wzmianki o sięganiu, gdzie wzrok nie sięga i łamaniu, czego rozum nie złamie, czyli odwoływanie się do sfery emocji, zachęcanie do kierowania się nimi
  • pojęcie świata ducha
  • skontrastowanie dwóch światów – pokolenia starych i świata młodych
  • wzywanie do rewolucyjnej przemiany
  • motyw młodości jako potęgi
  • nawoływania do czynu, heroizmu, zapału
  • użycie nowego obrazowania poetyckiego[4]

Przekład na język kaszubski

[edytuj | edytuj kod]

W 1988 roku Stanisław Janke przetłumaczył utwór Mickiewicza na język kaszubski, nadając mu tytuł Òda do młodectwa.[5][6]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Alina Witkowska, Ryszard Przybylski: Romantyzm. Warszawa: PWN, 2000, s. 247. ISBN 83-01-12108-4.
  2. Józef Waczków, Wstęp, [w:] Andrej Sládkovič, Maryna, 1973.
  3. a b Pałac Rzeczypospolitej. Trzy razy otwierana. Najcenniejsze zbiory Biblioteki Narodowej w Pałacu Rzeczypospolitej. Tomasz Makowski (oprac.), Patryk Sapała (współprac.). Warszawa: Biblioteka Narodowa, 2024, s. 9, 154.
  4. Na podstawie: Oda do Młodości. [dostęp 2008-12-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 listopada 2014)]. (pol.).
  5. Kaszubi.pl [online], www.kaszubi.pl [dostęp 2020-06-04].
  6. Poszukiwani pisarze i tłumacze kaszubscy. Najlepsi [online], nowepomorze.pl [dostęp 2020-06-04].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]