Oda do młodości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wikisource-logo.svg
Zobacz w Wikiźródłach tekst
tego wiersza
Oda do młodości — rękopis z 1820

Oda do młodości – wiersz Adama Mickiewicza napisany 26 grudnia 1820 roku. Uznawany jest za entuzjastyczną pochwałę młodości w duchu filomackim.

Jest to pierwszy w historii literatury polskiej utwór poświęcony młodości – która nie jest tu potraktowana jako zjawisko sfery biologicznej czy socjologicznej, lecz raczej ukazana jako "potęga kreacyjna o boskiej mocy, składnik uniwersalnego porządku świata"[1]. Świadczą o tym m.in. stałe porównania Boga i młodości jako mocy powoływania stworzeń do istnienia.

Wielu współczesnych Mickiewiczowi widziało w tekście Ody do młodości jawne nawiązania do poematu Fryderyka Schillera An die Freundschaft oraz innych hymnów jego autorstwa. Wyraźne są też liczne odwołania do haseł filomatów i "do zbiorowego heroizmu w walce z przeciwnikiem, oświeceniowo (...) nazywanym: z samolubami, przesądami i nieczułym światem (...)"[1].

Forma utworu[edytuj | edytuj kod]

Autor wybrał odę, czyli gatunek bliski stylowi klasycystycznemu; zbliżył w ten sposób formę utworu do epoki oświecenia. Styl wiersza jest wysoki, patetyczny, a sam język wypowiedzi podniosły.

Treść wiersza[edytuj | edytuj kod]

Główną osią konstrukcyjną utworu jest ukazanie kontrastu, jaki jest widoczny pomiędzy dwoma pokoleniami – "młodych" i "starych". Ci drudzy nazywani są szkieletami bez serc i ducha, ukazani są też jako płazy skorupy, zamknięci w sobie. Są to więc osoby niewykazujące zdolności do romantycznych uniesień, a ponadto zamknięte na rady i poglądy innych. To reprezentanci świata który musi zginąć i – co więcej – nic po nich nie pozostanie, przyszłość bowiem należy do pokolenia młodych. To młodość dodaje skrzydeł i wykreuje nowy świat, nowe realia.

Pomiędzy oświeceniem a romantyzmem[edytuj | edytuj kod]

Cechy oświeceniowe

  • odwołania do mitologii (Herakles, Hebe)
  • hasło jedności, solidarności, braterstwa
  • utylitaryzm
  • wiara w możliwości udoskonalenia świata przez człowieka
  • forma utworu (gatunek, styl)

Cechy romantyczne

  • wzmianki o sięganiu, gdzie wzrok nie sięga i łamaniu, czego rozum nie złamie, czyli odwoływanie się do sfery emocji, zachęcanie do kierowanie się nimi
  • pojęcie świata ducha
  • skontrastowanie dwóch światów – pokolenia starych i świata młodych
  • wzywanie do rewolucyjnej przemiany
  • motyw młodości jako potęgi
  • nawoływania do czynu, heroizmu, zapału
  • użycie nowego obrazowania poetyckiego[2]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alina Witkowska, Ryszard Przybylski: Romantyzm. Warszawa: PWN, 2000, s. 247. ISBN 83-01-12108-4.
  2. Na podstawie: Oda do Młodości (pol.). [dostęp 23 grudnia 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]