Dzikusy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dzikusy
Ilustracja
Zespół bigbitowy Dzikusy, 1966 r.
Rok założenia 1963
Rok rozwiązania 1968
Pochodzenie PolskaWarszawa, Polska
Gatunek bigbit
Wydawnictwo muzyczne Veriton
Polskie Nagrania Muza
Pronit
Skład
Wiktor Stroiński lider zespołu, gitara prowadząca
Krzysztof Dłutowski organy
Robert Świercz gitara basowa
Andrzej Kowalski perkusja
Bogdan Gorbaczyński gitara rytmiczna
Danel Dan wokal
Byli członkowie
Jan Goethel gitara
Jan Głowacki gitara
Adam Górka perkusja
Zbigniew Jaryczewski gitara
Zbigniew Bieliński perkusja
Aleksander Bem perkusja
Współpracownicy
Joanna Rawik
Filipinki
Mateusz Święcicki

Dzikusypolski zespół bigbitowy założony na przełomie 1963 i 1964 roku w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym okresie istnienia grupy tworzyli ją: pełniący funkcję lidera Jan Goethel (gitara), Jan Głowacki (gitara); Wiktor Stroiński (gitara basowa) i Adam Górka (perkusja). Początkowo Dzikusy grały do tańca w stołecznych klubach młodzieżowych. Wzorem dla grupy byli The Shadows – z ich przeboju The Savage Dzikusy zaczerpnęły swoją nazwę. Formacja oficjalnie zadebiutowała wiosną 1964 r. na V Giełdzie kompozytorów i wykonawców U Ewy – cyklicznej imprezie muzycznej organizowanej w Warszawie[1]. Szerszej publiczności zespół przedstawił się na koncercie nocnym Giełda giełd II KFPP w Opolu. Zastąpienie na czas festiwalowego występu Jana Goethla i Adama Górki muzykami z konkurencyjnych Chochołów spowodowało pierwszy poważny kryzys wśród Dzikusów, który doprowadził do rozwiązania zespołu w sierpniu 1964 r. Grupę po kilku tygodniach reaktywował Wiktor Stroiński – tym razem jako lider, gitarzysta i wokalista. Dołączyli do niego: Zbigniew Jaryczewski (gitara), Robert Świercz (gitara basowa) i Zbigniew Bieliński (perkusja). Kolejną reorganizację Dzikusy przeszły w 1965 r. – Zbigniewa Jaryczewskiego zastąpił Bogdan Gorbaczyński, zaś w grudniu dołączyli Krzysztof Dłutowski (instrumenty klawiszowe) i Andrzej Kowalski (perkusja). Repertuar grupy skręcił w stronę rytm and bluesa z wyraźnymi wpływami zespołów The Rolling Stones, The Animals i The Kinks[2][3].

Najlepszy okres w historii Dzikusów rozpoczął się z chwilą, gdy dołączył do nich Tadeusz Woźniak, występujący pod pseudonimem Daniel Dan. Wraz z nowym wokalistą zespół pomyślnie przeszedł w lutym i czerwcu 1966 r. eliminacje i warszawski półfinał Wiosennego Festiwalu Muzyki Nastolatków, ostatecznie zajmując w finale imprezy II miejsce. Grupa dokonała także nagrań dla Programu III Polskiego Radia (Kiedy mówisz coś, Na dobre i złe, Stale to samo i Piastelsi) i Młodzieżowego Studia Rytm (piosenki do wierszy J. Tuwima), a także akompaniowała poczas radiowych nagrań Joannie Rawik oraz wystąpiła w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki z utworem Magdalena. Ówczesny repertuar grupy tworzyło około dwudziestu oryginalnych kompozycji Wiktora Stroińskiego, Tadeusza Woźniaka i Roberta Świercza do tekstów Marka Gaszyńskiego i Krzysztofa Dzikowskiego, jednak podczas występów na kilkugodzinnych wieczorkach tanecznych, z których przede wszystkim utrzymywali się muzycy, Dzikusy wykonywały głównie utwory brytyjskich zespołów rockowych śpiewane w języku angielskim oraz rockowe przeróbki standardów Raya Charlesa i Chucka Berry'ego. Oficjalne koncerty Dzikusów szybko wsławiły się jako niezwykle żywiołowe – wiosną 1966 r. zespół został skrytykowany przez tygodnik Kultura za dzikie maniery prezentowane przez muzyków podczas koncertu w warszawskiej Sali Kongresowej[4]. Latem 1966 r. Dzikusy występowały w sopockim "Non Stopie".

Zespół tworzony przez muzyków o niepokornych osobowościach przechodził w późniejszym okresie liczne kryzysy – parokrotnie rozwiązywał się i reaktywował. Nie przeszkodziło to jednak Dzikusom w nagraniu czwórki dla Polskich Nagrań Muza (N-0428) i kolejnej w 1967 r. dla Pronitu (N-0463).

Jesienią 1967 r. Dzikusy przeszły pod opiekę Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Imprez Artystycznych w Szczecinie, a na początku 1968 r. rozpoczęły współpracę z występującymi wówczas pod egidą tej samej firmy Filipinkami jako grupa akompaniująca wokalistkom. Oba zespoły wraz z Tadeuszem Woźniakiem jako solistą w marcu 1968 r. wyruszyły w trasę koncertową Filipinki i Dzikusy, która objęła północno-zachodnią część kraju i NRD. Ostatecznie zespół Dzikusy rozwiązał się wczesnym latem 1968 r. – wkrótce po nagraniu razem z Filipinkami czwórki dla Veritonu Filipinki śpiewają kolędy (V350). Lider grupy Wiktor Stroiński pozostał związany z Filipinkami, obejmując funkcję aranżera, kompozytora i zastępcy kierownika artystycznego zespołu, Mateusza Święcickiego, a w 1970 r. został mężem Anny Sadowej, wokalistki Filipinek, z którą w późniejszych latach występował w grupie Ptaki oraz w stworzonym przez oboje małżonków zespole Sezam[5].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Okładka epki Dzikusów Ye-ye-ye, Veriton V286, 1964 r.

Płyty solowe zespołu Dzikusy[edytuj | edytuj kod]

  • 1964 – Ye-ye-ye, Veriton V286
  • 1964 – Hopa-Hop, Veriton V-287
  • 1966 – Balladowe lilie, Polskie Nagrania Muza N-0428
  • 1967 – Kiedy mówisz coś, Pronit N-0463

Płyty innych wykonawców nagrane z udziałem zespołu Dzikusy[edytuj | edytuj kod]

  • 1964 – Emil Dimitrow, Veriton V287
  • 1966 – Joanna Rawik śpiewa, Polskie Nagrania Muza N-0428
  • 1967 – Tadeusz Woźniak, Pronit N-0463
  • 1967 – Joanna Rawik, Pronit XL-0379
  • 1968 – Filipinki śpiewają kolędy, Veriton V350

Various Artists[edytuj | edytuj kod]

  • 1966 – 1000 taktów młodości, Pronit XL-0370
  • 1991 – Złote lata polskiego beatu 1966 vol.1, Polskie Nagrania Muza SX3049
  • 1991 – Złote lata polskiego beatu 1966 vol.2, Polskie Nagrania Muza SX3050
  • 2009 – Warszawski Rock And Roll Lat 60., Polskie Nagrania Muza SX4009[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dzikusy. „Jazz”. 93, s. 8, 1964-05-01. 
  2. Marek Gaszyński: Cudowne lata. Moja historia rock and rolla w Polsce. Ożarów Mazowiecki: fk Wydawnictwo Olesiejuk, 2012, s. 286-288. ISBN 978-83-7770-543-8.
  3. Dzikusy. Polski bigbit i nie tylko. [dostęp 17 października 2011].
  4. Dzikusy. „Jazz”. 118, s. 8, 1966-06-01. 
  5. Marcin Szczygielski: Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, 2013, s. 320–330. ISBN 978-83-2681277-4.
  6. Dzikusy. Katalog Polskich Płyt Gramofonowych. [dostęp 26 listopada 2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]