Bigbit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bigbeat
Pochodzenie Rock and roll, Pop, Muzyka celtycka (merseybeat), Doo wop, Rhythm and blues, Muzyka skifflowa, Brytyjski rock and roll
Czas i miejsce powstania koniec lat 50. XX w.; początek lat 60. XX w., Wielka Brytania
Instrumenty gitara, gitara basowa, perkusja, keyboard, harmonijka ustna
Największa popularność 1964-1967 (popularność światowa)
Gatunki pokrewne Rock garażowy, Rock psychodeliczny, Power pop, Pop punk, Britpop, Yé-yé, Group Sounds, Phleng Thai sakol
Podgatunki
Frakbeat
Style regionalne
Merseybeat (Merseyside), Brumbeat (Birmingham), Nederbeat (Holandia), Tottenham Sound (Londyn)
Inne tematy
Brytyjska inwazja, Carnaby Street, Swinging London
Ten artykuł dotyczy określenia rock and rolla w latach 50. i 60.. Zobacz też: big beat – nazwa współczesnego gatunku muzycznego, Big Beat – trzeci muzyczny.

Big beat, Bigbit, Big-beat, (ang. 'mocne uderzenie') – funkcjonujące w Polsce i sąsiednich krajach jako określenie rock and rolla[1]. Za prekursora polskiego big-beatu uważany jest Franciszek Walicki, który wymyślił to pojęcie i wprowadził do języka polskiego, gdyż określenie muzyka rockowa nie odpowiadało ówczesnym władzom politycznym jako zbyt silnie powiązane z kulturą zachodnią[1]. W intencji twórcy tego terminu jest to synonim rock and rolla, a więc nie obejmuje on muzyki popularnej takich zespołów jak Czerwone Gitary czy Skaldowie, jednak powszechnie stosowany jest w odniesieniu do całej muzyki młodzieżowej lat 60. XX w.[1]. W kulturze anglojęzycznej Big beat oryginalnie oznaczał nie gatunek muzyczny, ale jego cechę, tj. pulsację. Całostka big beat pojawia się przynajmniej od 1953 r., kiedy puzonista i lider big bandu Buddy Morrow zatytułował swój utwór Heap Big Beat i płytę The Big Beat, a potem pojawiała się wielokrotnie w różnych tytułach, m.in. piosenki Fatsa Domino, która bywa podawana jako źródło terminu[1]. W 1957 w telewizji American Broadcasting Company emitowano program The Big Beat prowadzony przez Alana Freeda[1].

Pierwszym polskim zespołem bigbitowym był zespół powołany przez redaktora Franciszka Walickiego Rythm and Blues[2], lecz już około 1956 roku rock and rollowe rytmy pojawiały się w tanecznych utworach granych przez orkiestry i zespoły rozrywkowe, m.in. Zygmunta Wicharego, Władysława Kowalczyka, Stanisława Drążka Kalwińskiego i Krzysztofa Komedy, grającego tego typu repertuar pod pseudonimem Jan Grepsor[3]. Jednakże to Rythm and Blues rozpowszechnił tę muzykę wśród swoich rówieśników[3]. Dwaj członkowie zespołu Bogusław Wyrobek i Leszek Bogdanowicz, wcześniej związani byli z Big Bandem Marynarki Wojennej[3].

W 1969 odbył się I Ogólnopolski Festiwal Awangardy Beatowej w Kaliszu, pierwszy polski rockowy festiwal muzyczny[4].

Przedstawicielami bigbitu oprócz grupy The Beatles byli również: The Searchers, Gerry and the Pacemakers, The Swinging Blue Jeans, Cilla Black, Freddie and the Dreamers, The Dave Clark Five, The Hollies, Herman's Hermits, The Zombies oraz The Fourmost[5][6][7]. W Polsce, m.in.: Niebiesko-Czarni, Czerwono Czarni, Nastolatki, Czerwone Gitary, Szwagry, Skaldowie, Trubadurzy, Tarpany, Pesymiści, Kawalerowie, Chochoły, Dzikusy, Tajfuny, Polanie, Warszawskie Kuranty, Bardowie, Pięciu, Krzysztof Klenczon, Halina Frąckowiak, Ada Rusowicz, Czesław Niemen, Seweryn Krajewski, Katarzyna Sobczyk, Wojciech Gąssowski, Helena Majdaniec oraz Karin Stanek[2][8][9].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Radosław Marcinkiewicz: O pozorności mocno uderzającego podobieństwa między big beatem i big-beatem. W sprawie ortograficznej strony terminologii rockowej. W: Unisono w wielogłosie. Radosław Marcinkiewicz (red.). T. 4: Rock a media. Sosnowiec: GAD Records, 2014, s. 277-293. ISBN 978-83-61637-19-6.
  2. a b Roman Matykowski, Katarzyna Kulczyńska: Muzyka jako przedmiot Badań Geografii Kultury: Wybrane problemy (pol.). us.edu.pl, 2008.
  3. a b c Mariusz Gradowski: Rythm and Blues (pol.). culture.pl, 2011-04-06.
  4. Wacław Panek: Mały słownik muzyki rozrywkowej. Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów, 1986, s. 32. ISBN 83-00-00997-3.
  5. Pop/Rock » British Invasion » Merseybeat (ang.). allmusic.com.
  6. Cilla Black - Biography (ang.). cillablack.com.
  7. Paweł Nawara. Brytyjska Inwazja. „Tylko Rock”. 4, s. 46, 2000-04. Warszawa: Res Publica Press International. ISSN 1230-2317. 
  8. Franciszek Walicki - Zespoły (pol.). polskirock.pl.
  9. Warszawski rock and roll lat 60. (pol.). jazzforum.com.pl.