Eazy-E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eazy-E
Ilustracja
Imię i nazwisko Eric Lynn Wright
Pseudonim Eazy-E, Eazy Muthaphukkin E, Mr. Roach Clip, Casual
Data i miejsce urodzenia 7 września 1964
Los Angeles, Kalifornia
Data i miejsce śmierci 26 marca 1995
Los Angeles, Kalifornia
Gatunki Hip-hop, West Coast hip-hop, Gangsta rap, G-funk
Zawód raper
Aktywność 1986–1995
Wytwórnie płytowe RuthlessPriorityRelativityEpicMCA
Powiązania B.G. Knocc Out, Dresta, Above the Law, Bone Thugs-n-Harmony, Dirty Red, Dr.Dre, Ice Cube, Mc Ren, Dj Yella, K-Loc, The D.O.C, Stylk E Fyne, G.B.M, Rhythm D, Arabian Prince, Fila Fresh Crew
Zespoły
N.W.A (1986–1991)
Strona internetowa

Eric Lynn Wright (ur. 7 września 1964, zm. 26 marca 1995[1]) – bardziej znany pod pseudonimem Eazy-E, amerykański raper grający solo oraz w grupie hip-hopowej NWA, uważany za ojca chrzestnego gangsta rapu. Syn Richarda i Kathie Wright, urodzony w Compton w Kalifornii. Był członkiem gangu Crips. Jego najstarszy syn także jest raperem, działa pod pseudonimem Lil Eazy-E. Po rzuceniu szkoły w dziesiątej klasie, utrzymywał się głównie ze sprzedaży narkotyków, a pozyskane pieniądze inwestował w wytwórnię, którą nazwał Ruthless Records. Po pewnym czasie dołączyli do niej Ice Cube, DJ Yella, MC Ren, i Arabian Prince. W 1988 roku ukazał się ich najbardziej kontrowersyjny album, „Straight Outta Compton”. Grupa wydała dwa albumy, po czym się rozwiązała.

Eazy był bardzo rozpoznawalny ze względu na swój charakterystyczny wysoki głos oraz niski wzrost. W swoich utworach głównie mówił o problemach z policją, przemocy, seksie oraz narkotykach. Jego główne wpływy obejmowały grupy funkowe, ówczesnych raperów i komików. Podczas słuchania albumów Eazy’ego wielu krytyków zauważyło jego unikatowy styl, lecz jego umiejętności techniczne jako rapera nigdy nie były najlepsze.

Wczesne lata[edytuj]

Eric Lynn Wright urodził się 7 września 1964 roku w Compton, W Kalifornii, przedmieściach Los Angeles, które było znane z notorycznej aktywności gangów i przestępczość. Jego rodzicami byli Richard i Kathie Wright. Ojciec był pracownikiem poczty, a jego matka pracowała jako nauczycielka. Uczęszczał do Taft High School w Woodland Hills, z której w 10 klasie został wyrzucony. Wtedy zaczął głównie utrzymywać się z handlu narkotykami.

W 1986 roku, w wieku 23, rzekomo zarobił ponad 250 tys. dolarów amerykańskich ze sprzedaży narkotyków. Wtedy postanowił, że postara się odmienić scenę hip-hopową, która rosła w dużą popularność. Swoje pierwsze utwory nagrywał w połowie 1980 roku, w garażu swoich rodziców.

Pierwszy pomysł na Ruthless Records nastąpił, gdy Wright zaproponował jego przyjacielowi Hellerowi(ang.), aby razem z nim przeszedł do biznesu. Wright zaproponował, że obydwaj dostaną po 50 procent dochodów firmy, ale później zdecydowano, że Wright dostanie osiemdziesiąt procent przychodów, a Heller tylko dwadzieścia procent. Wraz z Hellerem zainwestował wiele jego pieniędzy w Ruthless Records. Ostatecznie Wright, zainwestował ponad milion dolarów na rozwój firmy.

Kariera[edytuj]

Grupa N.W.A. (1987–91)[edytuj]

Grupa N.W.A została założona w 1986, gdy Ice Cube napisał pierwszy kawałek dla Eazy’ego, „Boyz-n-the-hood”. Początkowo jej członkami byli: Eazy, Cube i Dre, ale w późniejszym czasie dołączyli do niej DJ Yella, MC Ren oraz Arabian Prince (1987-88). Debiut grupy wychodzi w sierpniu 1988 roku dzięki albumowi „Straight Outta Compton”. Na albumie znajdowały się bardzo kontrowersyjne kawałki, a jednym z nich jest „Fuck the Police”, który znacznie przyczynił się do wzrostu popularności grupy. Album jest uważany za jeden z najważniejszych albumów gangsta rapu. Album sprzedał się w ilości ponad 2 milionów kopii. Niedługo po premierze, z grupy odszedł Ice Cube, który pokłócił się z Eazy’m o nieuczciwy podział pieniędzy. W 1990 wychodzi EP od N.W.A. – „100 Miles and Runnin'”, który pomimo 5 utworów cieszył się dużą popularnością. Na albumie pojawił się diss na Ice Cube’a „Real Niggaz”. W 1991 roku wychodzi już ostatni album N.W.A. „Niggaz4Life”. Album odnosi olbrzymi sukces i trafia na pierwsze miejsca list przebojów. Najbardziej znane kawałki z tego albumu to „Alwayz Into Somethin” i „Appetite For Destruction”. Do „Alwayz Into Somethin” zostaje nakręcony teledysk. Na tym utworze zostaje umieszczonych wiele ataków w stronę Ice Cube’a, na które on odpowiada swoim dissem „No Vaseline”. N.W.A. zostawiło ten kawałek bez odpowiedzi. W tym samym roku N.W.A. się rozpada. Dre odchodzi z powodu kwestii finansowych i dołącza do Death Row co zapoczątkowuje nowy spór.

Kariera solowa (1991-1995)[edytuj]

Eazy już we wrześniu 1988 roku nagrał jeden album solowy, który uzyskał niesamowity debiut – „Eazy-Duz-It”. Album sprzedawał się w liczbie ponad 3 milionów egzemplarzy, zyskując status podwójnej platyny. Kolejnym albumem była 18 minutowa „5150: Home 4 tha Sick”, na której są między innymi „Neighborhood Sniper” czy „Only If You Want It”.

Pod koniec 1992 roku Dre wydał solowy album „The Chronic”, na którym atakuje Eazy’ego, a to zapoczątkowało nowy beef. Eric nie pozostał dłużny i wydał album „It’s On (Dr. Dre) 187um Killa”. Na albumie Eazy’ego został umieszczony diss „Real Muthaphuckkin G's”, który jest uważany za jeden z najlepszych dissów w historii.

Śmierć[edytuj]

W marcu 1995 roku Eazy trafił do szpitala z podejrzeniem astmy, jednakże badania wykazały AIDS, a 26 marca o 18:35 Eric umarł z powodu zapalenia płuc wywołanego AIDS[2][3]. Tuż przed śmiercią zdążył pogodzić się z Dr. Dre oraz z Ice Cube’m.

Pośmiertne albumy Eazy’ego to „Str8 Off tha Streetz of Muthaphukkin Compton” wydany 24 listopada 1995 roku oraz „Impact of a Legend” (zawierający niewydane utwory i remiksy) i „Featuring... Eazy-E” (zawierający utwory, na których gościnnie pojawił się Eazy i 3 niewydane utwory).

Dyskografia[edytuj]

 Osobny artykuł: Dyskografia Eazy-E.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]