Edmund Tudor (1. hrabia Richmond)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Tudor
hrabia Richmond
ilustracja
Wizerunek herbu
Hrabia Richmond
Okres

od 1452
do 1 listopada 1456

Następca

Henryk Tudor

Dane biograficzne
Dynastia

Tudorowie

Data i miejsce urodzenia

ok. 1430
Much Hadham Palace

Data i miejsce śmierci

1 listopada 1456
Carmarthen Castle

Przyczyna śmierci

dżuma

Ojciec

Owen Tudor

Matka

Katarzyna Walezjuszka

Rodzeństwo

Jasper Tudor,
przyrodnie: Henryk VI Lancaster

Żona

Małgorzata Beaufort
od 1 listopada 1455
do 1 listopada 1456

Dzieci

Henryk VII Tudor

Edmund Tudor (ur. ok. 1430 w Much Hadham Palace, zm. 1 listopada 1456 w Carmarthen Castle)[1] – angielski arystokrata, hrabia Richmond od 1452 r., najstarszy syn Owena Tudora i Katarzyny Walezjuszki, ojciec króla Anglii Henryka VII.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się ok. 1430 r. jako syn Owena Tudora, ubogiego walijskiego szlachcica i Katarzyny Walezjuszki, królewny francuskiej i wdowy po królu Anglii Henryku V. Ze strony matki był wnukiem króla Francji Karola VI Szalonego. Dokładna data narodzin Edmunda nie jest znana, ponieważ małżeństwo jego rodziców zostało zawarte w sekrecie ze względu na różnicę stanów[1]. Edmund mógł się urodzić jako dziecko nieślubne. Miał kilkoro rodzeństwa m.in. brata Jaspera.

Po śmierci matki, jego przyrodni brat król Anglii Henryk VI uznał go jednak jako pełnoprawnego syna Katarzyny i Owena oraz nadał mu w 1452 r. tytuł hrabiego Richmond[1]. W grudniu 1452 r. Edmund został pasowany na rycerza[1].

1 listopada 1455 r. w zamku Bletsoe w Bedfordshire poślubił 12-letnią Małgorzatę Beaufort, jedyną córkę Jana Beauforta, 1. księcia Somerset i Margaret Beauchamp of Bletso[1]. Małgorzata była prawnuczką Jana z Gandawy, 1. księcia Lancaster[1].

Edmund sprawował funkcję namiestnika królewskiego w Walii[1]. W sierpniu 1456 r. został uwięziony przez popierającą linię Yorków rodzinę Herbertów i osadzony w zamku Carmarthen[1]. Zmarł na dżumę 1 listopada 1456 r. nie odzyskując wolności[1]. Wdowa po nim kilkanaście tygodni później urodziła syna Henryka, który w 1485 r. po pokonaniu Ryszarda III z linii Yorków został królem Anglii[1]. Małgorzata przeżyła męża o 53 lata[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Philippa Gregory David Baldwin Michael Jones, Kobiety wojny dwóch róż. Księżna, królowa i królowa matka, 2011, s. 85, 210, 229, ISBN 978-83-245-8088-0.